-->

എന്തേ ഭായ് ?

വാനം നീലയാണ് ഭായ് 
ആന മുട്ട ഉണ്ടയാണ് ഭായ് 
എങ്കിലും ....ഈ വിണ്ണിലേ....
താരം സച്ചിൻ ആണ് ഭായ് 
ഞാൻ പുലിയാണ് ഭായ് 

Read more

എന്റെയും നിന്റെയും ഇടയിൽ - ഭ്രമം


എന്നാണെന്ന് എനിക്ക് ഓർമയില്ല. ഒരുപക്ഷെ ചികഞ്ഞുനോകിയാൽ എവിടെയെങ്കിലും ആ വളപൊട്ടുകിടക്കുന്നുണ്ടാവാം. പക്ഷെ ഒന്നെനിക്ക് ഓർമയിലുണ്ട്; ഒരു മഴ ദിവസമായിരുന്നു. കൊങ്ങുനാടിനെ തണുപ്പിക്കാൻ. തകരം മേഞ്ഞ വാടക മുറിയിൽ ഇരുന്ന് മഴയുടെ മണ്ണിൽ ചാലിച്ച മണം എന്നെ ഒരുപാട് ഓർമകളിലേക്ക് വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. നിസങ്ങതമായി നോകിയയിൽ നോകി ഇരുന്ന് എന്തോ വെളിപാട് ഉണ്ടായപോൽ ചെയറിൽ നിന്നും ചാടി എഴുനേറ്റു. റിലയൻസിന്റെ ടവർ കിട്ടുനിടതേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു വീണ്ടും. അക്ഷരങ്ങൾ ചുണ്ടിൽനിന്നും വിരലിലൂടെ ജിമെയിൽ ടെക്സ്റ്റ്‌ ബോക്സിൽ എഴുതിതുടങ്ങി. എന്തെ എഴുതിയെന്ന് ഓർമയില്ല. അത് ഒരു പ്രണയ ലേഘനം അല്ലയിരുന്നിരിക്കാം. കുംഭസാരമായിരുന്നോ ? 



 a*********j@gmail.com എന്ന ഒരാളെ ലക്ഷ്യമാകി പാഞ്ഞപ്പോൾ ആ മഴയുടെ കുളിരിനു പോലും പകർന്നു തരാൻ കഴിയാതെ പോയ ഒരു ഉഷ്ണത്തിൽ നിന്നുള്ള ആശ്വാസം കണക്കെ ഞാൻ ഇരുന്നു. ആരും വായിക്കാൻ ഇടയില്ലാത്ത ഉത്തര കടലിസിൽ എഴുതിയപോൽ എന്തെല്ലാം അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം... അവ്യക്തം എന്റെ ഓർമ്മകൾ. മറുപടി കിട്ടില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് എഴുതുന്ന ഒരു കത്ത്. ഞാൻ ഓർത്തു ഞാനും ഒരു വേഴാമ്പൽ ആയോ ? ഇല്ല. വിവരക്കേടിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസം എന്നെ അവിടെ എത്തിച്ചിരുന്നില്ല അന്നേരം. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന് പല രാത്രികൾ പതുക്കെ പതുക്കെ എനിക്ക് മനസിലാക്കി തന്നൊരു സത്യമാണ് - ഞാൻ അവളെ പ്രണയിച്ചിരുനില്ല. അതെ ഏതോ കവിതയിൽ ഞാൻ കേട്ട് പഴകിയ വരികൾ തന്നെ. വെറും ഭ്രമമായിരുന്നു വെറും ഭ്രമം.
Read more

ഇനിയും ഒരു പൂക്കാലമോ ?

കാലത്തിൻ കയ്യൊപ്പ് പതിഞ്ഞ മണൽ തിട്ടിലൂടെ നടന്ന് തളർന്ന് കിത്തക്കുമ്പോൾ ആകാശത്തിൽ അതിശയം എന്നോണം ഒരു മേഘം മഴക്കായ് ഒരുക്കം കൂട്ടി. ആ മഴ പെയ്തെങ്കിൽ എന്ന് ഒരുപാട് ഞാൻ ആശിച്ചു പോയി. പക്ഷെ എന്നെ കൊതിപിച്ച് ഒരു കാറ്റിന്റെ തോളിൽ അങ്ങ് ദൂരെ എവിടെക്കോ മറഞ്ഞു പോയി. പലപ്പോഴും നമ്മൾ ഒരുപാട് ആശിച്ചു പോകുന്നു.


ഓരോ ആഗ്രഹങ്ങളും സുഖമുള്ള വേദനകൾ നൽകി തിരിച്ചു പോയി. വേവലാതി പെടാനും പരിഭാവികാനും എനിക്ക് എന്തവകാശം ? എന്നിരുന്നാലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ കണ്ണിമാങ്ങയെക്കാൾ സ്വാത് പഴമാങ്ങക്ക് ഉണ്ടാവണമെന്നില്ല. പറയുവാൻ മാറ്റിവച്ച വാക്കുകളേക്കാൾ ചിലപ്പോൾ അവള്ക്ക് എന്നിൽ ഇഷ്ടപെട്ടത് ഒരിക്കലും പറയാതിരുന്ന പ്രണയത്തെ ആവും എന്റെ കിനാവിന്റെ താരാട്ടുകൾ അവൾകുകൂടി പരിചിതമായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ ലോകം എത്ര സുന്ദരമായേനെ. പറയാതെ എന്നെ അറിയുവാൻ അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ ജന്മം പുന്നയമായേനെ.


സ്വയം ആശ്വസിക്കാൻ, നാം തന്നെ നമ്മളെ പറ്റിക്കാൻ കാരണങ്ങൾ മിനഞ്ഞെടുക്കുന്നു.  

ഒരിക്കൽ തോറ്റിടത്ത് ഇനി ഒരിക്കലും മനസുകൊണ്ട് പതറാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. 
Read more

എന്‍റെ മഴകാലം

മഴ ഒരു അധ്ബുധമായി തോന്നിയ കുട്ടികാലം
അച്ഛന്‍റെ കയ്യില്‍ തൂങ്ങി ആദ്യമാദ്യം സ്കൂളില്‍ പോകുന്ന കാലം മുതലേ ഞാന്‍  മഴയെ ശരിക്കും ഉമ്മവച്ചു തുടങ്ങി.
അമ്മയെ പറ്റിച്ച്  കളിയ്ക്കാന്‍ പോയ മഴ ദിങ്ങങ്ങളും, 
വീടിനു മുന്നിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്ന മഴ  വെള്ളത്തില്‍ കടലാസ് തോണികള്‍ വിടുന്ന സന്ധ്യകളും, അവധി ദിനങ്ങള്‍ കൂട്ടുകാരുമൊത്തു വെള്ളം നിറഞ്ഞ വയല്‍ വരമ്പിലൂടെ കള്ളനും പോലീസും കളിയും എല്ലാം എന്‍റെ മാത്രം സ്വകാര്യ അഹങ്ങാരം (എല്ലാ മലയാളിക്കും ഉണ്ടാവും).
ഇന്നലെ പെയ്ത മഴയില്‍ മഴ തുള്ളികള്‍ താങ്ങി വിവശയായ് താഴ്ന്നു നില്‍കുന്ന മര കൊമ്പുകള്‍ ഉലുത്തി നീരാടുന്നതും അന്ന് എന്‍റെ പുഞ്ചിരി ആയിരുന്നു. 
പിന്നെയും കുറച്ചു വളര്‍ന്നപോള്‍ മഴയില്‍ ഫുട്ബോള്‍ കളി ഒരു ആവേശമായി. 
നേരം തെറ്റിവന്ന മഴയില്‍ പീടിക തിണ്ണമേല്‍ കേറി ഇറയില്‍ ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്ന മഴ വെള്ളം കയ്യാല്‍ തട്ടി കളിക്കാന്‍ തോനുന്നു. 
ഇനിയും തിരിച്ചുവരാന്‍ നമ്മള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരുപാട് നന്മകളുടെ വസന്ത കാലം. 
മഴയുടെ ഭാവഭേദങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും പത്ര താളുകളില്‍ നിരത്തി വച്ച വിനാശങ്ങളെ മറന്നാല്‍ ഓരോ മഴയും എത്ര സുന്ദരി.
കാലമെത്ര കടന്നുപോയാലും ഓരോ മഴകാലവും നമുക്കു സമ്മാനിച്ച സുന്ദരനിമിഷങ്ങള്‍ക് ഈ ആകാശത്തോട് ഒരായിരം നന്ദി പറയാം.

മഴ ഒരു അനുഭൂധിയാണ് 
പ്രണയത്തെയും വിരഹത്തെയും ഒരുപോലെ ചാലിച്ച് എടുക്കുന്ന ജീവിതത്തിന്‍റെ നേര്‍കാഴ്ച. 
മനസിന്‍റെ എല്ലാ ഭാവങ്ങള്‍കും സംഗീതം ഒരുക്കുന്ന അപൂര്‍വ താളം. 
തനിച്ച് മഴയെ പുല്‍കാന്‍ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണെങ്കിലും നമ്മള്‍ പിന്നെയും കാത്തിരിക്കും ഒരു കൂട്ടിനായി.

എന്‍റെ  ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം ഇവിടെ കുറികട്ടെ:
തിമിര്‍ത്തു പെയുന്ന മഴ നോക്കി
കാറ്റില്‍ അതിന്‍റെ ചാറ്റല്‍ ഏറ്റു ചൂട് ചായ കുടിക്കാന്‍ എന്‍റെ പ്രിയപെട്ടവള്‍ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍..... 

Read more

ആഫ്രിക്ക കാരന്‍റെ വിന്‍ഡോസ്‌ എട്ട്


മലയാളിക് എട്ടിന്റെ പണി കിട്ടിയ സമയം. ഒക്ടോബര്‍ 26. പ്രൊ പ്രേ പ്രി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ലോകത്തെ ഞെട്ടികാന്‍ മാത്രം വലിയ കുത്തി നിറക്കല്‍ ഒന്നും ചെയ്യാതെ വെറും ഒരു മെട്രോ ഇന്റെര്ഫസ് മാത്രം കാണിച്ചു പറ്റിച്ച മൈക്രോസോഫ്റ്റ് ഒഫീഷ്യല്‍ ആയി പുറത്തു വന്ന ദിവസം. വരുന്നതിനു മുന്നേ ഞങ്ങള്‍ ഇന്ത്യകാര്‍ ടോര്രന്റില്‍ കിടുമോ എന്ന് ഉറക്കം ഇല്ലാതെ കാത്തിരിക്കുന്ന സമയം . എന്നാലും കിട്ടി  കേടോ ഒരെണ്ണം . ടെവലപേര്‍ വെര്‍ഷന്‍. 

ഒക്ടോബര്‍ 30 ന് ജോസെഫ്യ്ന്‍ എന്നോടായി മന്ത്രിച്ചു. ഒരെണ്ണം വാങ്ങിച്ചു കൂടെ എന്ജിനീരെ. ഞാനും ഒരു ഇന്ത്യയകാരന്‍ അല്ലെ, പൈസ കൊടുത്തു സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ വാങ്ങാന്‍ എന്റെ പട്ടി വരും. വിന്‍ഡോസ്‌ 7 ഇറങ്ങുന്ന കാലത്തെ 30 രൂപ dvd ല് ഒന്നാംതരം പെടകണ വിന്‍ഡോസ്‌ 7 കോപ്പി ചെയ്ത പിള്ളേരോട  ബില്‍ഗയ്റ്റിന്റെ കളി.

പക്ഷെ മണ്ടന്മാര്‍  ലണ്ടനില്‍ എന്ന പോലെ ഇന്ത്യകാരന്‍ അവിടേം കണ്ടെത്തി ഒരു "ബഗ്"
വിന്‍ഡോസ്‌ 8 നമുക്കും കിട്ടും വെറും 700 രൂപക്ക്. ഒന്ന് വാങ്ങി 3 പേര്‍ക് അപ്പം പോലെ പങ്കി  എടുകാം എന്ന് വ്യാമോഹിച്ച് എന്റെ പാവം ക്രെഡിറ്റ്‌ കാര്‍ഡ്‌ ഉപയോകിച്ച് ആ സംഭവം വാങ്ങി മൈയിലില്‍ ഇട്ടു.

ഇനി വിന്‍ഡോസ്‌ 8 ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്യണം അല്ലോ. ഒരു രാത്രി മുഴുവന്‍ ഇരുന്നു മേനോന്‍ ന്റെ ലാപ്ടോപില്‍ അതും നിര്‍വഹിച്ചു. 

ദാ ദിപ്പ്പോ ഇന്‍സ്റ്റോള്‍ ചെയ്യാം എന്നും പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ഇരുന്നു. എന്നിട്ടോ ദേ കിടക്കുന്നു വീണ്ടും ഒരു പണി. എന്റെ മേനോന്‍ സാറെ നിന്റെ സിസ്റ്റം മാത്രം എന്താ ഇങ്ങനെ, അതോ വിന്‍ഡോസ്‌ ചേട്ടന്‍ പറ്റിച്ചതാണോ - 74% എത്തുമ്പോള്‍ മാത്രം എന്തെ ഇവന്‍ ഇങ്ങനെ സഡന്‍  ബ്രേക്ക്‌ ഇടുന്നേ. വിന്‍ഡോസ്‌ ഇന്‍ ലവ് വിത്ത്‌ 74 !

ദൈവമേ ആശാന്‍ ചതിച്ചോ എന്നും പറഞ്ഞ് മേനോന്‍ സാബ് തലയില്‍ കൈ വച്ചപോള്‍ എനിക്കും തോന്നി അവനോട് ഒരു സഹതാപം. ഇരിക്കുന്ന ഒറിജിനല്‍ വിന്‍ഡോസ്‌ 7 കഴിഞ്ഞ 5 വര്‍ഷമായി ഒരുപാട് വെയിലും മഴയും കൊണ്ട് യാതൊരു കേടും  സംഭാവികാതെ നില്‍കുന്ന കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് അസൂയ തോന്നിയിരുന്നു എന്നത് വാസ്തവം. മാസത്തില്‍ ഒരു തവണ സിസ്റ്റം ഫോര്‍മാറ്റ്‌ അടിക്കുന്ന എന്നെ പോലുള്ളവര്‍ക് അത് ഒരു അധ്ബുധമാണ് . സുല്ല് പറഞ്ഞു വീണ്ടും തുടങ്ങി. ഇരുട്ടില്‍ നിന്ന് ഓരോ തവണയും നീല വെളിച്ചത്തില്‍ വരുമ്പോള്‍ വിന്‍ഡോസ്‌ എത്ര മനോഹരിയാണ്. പണ്ടത്തെ നാല് നിറങ്ങളെ മറന്ന് വെറും ഒരു ആകാശ നീല വിടര്‍ത്തി നില്‍കുന്ന വിന്‍ഡോസ്‌ 8 നെ കാണുമ്പോള്‍ എന്തോ പോയ അണ്ണാനെ  പോലെ ഉണ്ട്.

കറങ്ങി കറങ്ങി ഒരു വിധം അവസാനിച്ച് തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ പാതി ഉറക്കത്തില്‍ ആയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ എനിക്ക് ഒരു സംശയം ആഫ്രിക്ക കാരണോ വിന്‍ഡോസ്‌ 8 ഉണ്ടാക്യെ.. എല്ലാ ഇടതും കറുപ്പ്. നടുവില്‍ നീല. കറുത്ത വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ നിറം. അവരുടെ തെളിഞ്ഞ നീല ആകാശം. 


Read more

നിന്നെ മറക്കുകയെന്നാല്‍ മൃതിയാണ്

malayalam poet Nandhitha
Nandhitha malayalam poet
വിവാഹത്തിനുമുന്പ് നന്ദിതക്ക്, അവളുടെ കവിതകള്ക്ക് ചിലങ്കയണിയിച്ച ഒരു പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു. മതങ്ങളുടേയും, ബന്ധുക്കളുടേയും എതിപ്പുകള്‍ കാരണം ആ വിവാഹം നടക്കാതിരുന്നതിനാല്‍ നന്ദിത സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളില്‍ നിന്നും അകന്നു. പത്താം ക്ലാസ് മാത്രം വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള അജിത് എന്ന കൂലിപണിക്കാരനെ നന്ദിത വിവാഹം കഴിച്ചത് അവരോടുള്ള പ്രതികാരമായ്‌ കാണേണ്ടിയിരിക്കുന്നു‍. "ഒരിക്കലും അഡ്ജസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ലെന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ടു തന്നെയായിരുന്നു ബത്തേരിക്കാരനായ അജിത്തിനെ വിവാഹം കഴിച്ചത്. ഒരു വാശിതീര്ക്കനലായി വേണം അതിനെ കാണാന്‍" എന്ന് നന്ദിതയുടെ കവിതകളുടെ മുഖവുരയില്‍ എഴുതിയിട്ടുള്ളതും, "അജിത്തും നന്ദിതയും തമ്മില്‍ പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല" എന്ന നന്ദിതയുടെ അമ്മ, പ്രഭാവതിയുടേയും വാക്കുകളും ഇതിന് അടിവരയിടുന്നു. വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് തന്നെ, തന്നെകുറിച്ച് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്ന നന്ദിതയെ, അജിത്ത് ആത്മാര്ത്ഥുമായും സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ നന്ദിതക്ക് അജിത്തിനോടുണ്ടായിരുന്നത് സ്നേഹമോ അതോ പ്രണയ നഷ്ടത്തിന് കാരണക്കാരായവരോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാന്‍ കണ്ടത്തിയ കാമുകനോ? നന്ദിതക്ക് ഇതു രണ്ടുമായിരുന്നു അജിത്ത് എന്നുവേണം കരുതാന്‍.



നന്ദിത താങ്കളെ ആത്മാര്ത്ഥസമായും സ്നേഹിച്ചിരുന്നുവോ എന്ന ചോദ്യത്തിന്, കണ്ണില്‍ പടര്ന്നദ നനവിനെ മറച്ചുകൊണ്ട്, "അവള്ക്ക് എന്നെ ജീവനായിരുന്നു, എന്നോളം അവള്‍ മറ്റാരയും സ്നേഹിച്ചിരുന്നില്ല" എന്ന മറുപടിയായിരുന്നു അജിത്തിന്. ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍‌പോലും ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ വഴക്കിട്ടിരുന്നില്ല എന്നും, വിവാഹത്തിനുമുന്പുംക ശേഷവും ഒരിക്കലും അവള്‍ തന്നോട് ഒന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ലന്നും അജിത്ത് പറയുന്നു. അജിത്തിന്റെ പരിമിതികളേയും, ഇല്ലായ്മകളേയും അറിഞ്ഞ് എന്നും കൂടനിന്ന ഒരു ഉത്തമ ഭാര്യയായിരുന്നു നന്ദിത എന്ന് അജിത്ത് തന്നെ പറയുന്നു.

വിവാഹത്തിനു ശേഷം നന്ദിത മുട്ടില്‍, മുസ്ലിം ഓര്ഫ്നേജ്‌ കോളേജില്‍ മറ്റൊരാളുടെ ലീവ് വേക്കന്സിയയില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് അദ്ധ്യാപികയായി ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചു. സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് നടന്ന് പോകാന്‍ മാത്രം ദൂരമേയുള്ളൂ എന്നിരിക്കിലും എന്നും അജിത്തിന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നാണ് നന്ദിത ജോലിക്ക് പോയി വന്നിരുന്നത്. ഇതിനിടയില്‍ മാതാപിതാക്കള്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടതനുസരിച്ച് നന്ദിത അജിത്തിനെയും കൂട്ടി ഒരിക്കല്‍ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ആരയക്കയോ തോല്പിച്ച ഒരു വിജയീ ഭാവം അന്ന് അവളുടെ മുഖത്ത് നിഴലിച്ചിരുന്നു. ഒടുത്തൊരുങ്ങുന്നതില്‍ അധികം താല്പര്യം ഇല്ലതിരുന്ന അവള്‍ അന്ന് നന്നായ് അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി, എങ്ങനെയുണ്ട് എന്ന് അജിത്തിനോട് അഭിപ്രായവും ആരാഞ്ഞ്, സീമന്ത രേഖയില്‍ സുന്ദൂരവുമണിഞ്ഞ് സന്തോഷവതിയായാണ് അജിത്തിനൊപ്പം പോയത്. ബൈക്കില്‍ നന്ദിതയെ വീടോളം കൊണ്ടുവിട്ടിട്ട് അവള്‍ വരുന്നതും കാത്ത് അജിത് ഗേറ്റില്‍ കാത്തു നിന്നു. വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിക്കപ്പെടാഞ്ഞതിനാല്‍ നന്ദിതയും അജിത്തിനെ നിര്ബൂന്ധിച്ചില്ല. മരുമകന്‍ ഗേറ്റില്‍ കാത്തു നില്ക്കു്ന്നു എന്നറിയുമ്പോള്‍ മാതാപിതാക്കള്‍ അജിത്തിനെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുമന്ന് അവള്‍ വൃഥാ പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം. തന്റെ ഭര്ത്താ വിനെ ക്ഷണിക്കപ്പെടാത്ത വീട്ടിലേക്ക് പിന്നീട് പോകാന്‍ നന്ദിതയും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. എന്നാല്‍ എപ്പോള്‍ പോകണമന്നു തോന്നിയാലും ഞാന്‍ കാരണം പോകാതിരിക്കേണ്ട എന്നു അജിത്ത് പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ഇടക്കൊക്കെ നന്ദിത സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയിരുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ ഒരിക്കല്‍ പോലും ക്ഷണിക്കപ്പെടാതിരുന്നിട്ടും, നന്ദിത വരുന്നതും കാത്ത് അജിത്ത് ബൈക്കുമായ് ഗേറ്റില്‍ തന്നെ കാത്തു നിന്നു. അതില്‍ ഒരു പാട് വേദനിച്ചിരുന്ന നന്ദിത പിന്നീട് ഒറ്റക്കാണ് വീട്ടില്‍ പോയിരുന്നത്.

അജിത്തിനോട് ഒന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത നന്ദിത ഒരിക്കല്‍ പച്ച കല്ലു വച്ച ഒരു നാഗപട താലി വേണമന്ന ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. സാമ്പത്തികമായ് ഞെരുക്കത്തിലായിരുന്ന അജിത്ത്, തനിക്ക് വിവാഹ സമ്മാനമായ് ലഭിച്ച മോതിരം അഴിച്ചു പണിത് നന്ദിതയുടെ ആഗ്രഹം സാധിച്ചുകൊടുത്തു. വിവാഹത്തിന് വാങ്ങി നല്കിചയ പച്ച പട്ടുസാരി ഞൊറിവിട്ടുടുത്ത് , പച്ചകല്ലു വച്ച നാഗപട താലിയും അണിഞ്ഞ് സന്തോഷവതിയായ് തന്റെ മുന്നില്‍ വന്ന നന്ദിത ഇന്നും അജിത്തിന്റെ കണ്ണിലുണ്ട്. നാട്ടില്‍ സ്വന്തമായ് ഒരു ജോലി കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയാതിരുന്ന അജിത്ത്, സാമ്പത്തിക ഞെരുക്കങ്ങള്ക്കൊ ടുവില്‍ ഗള്ഫിില്‍ പോകാനായ് ബോംബയിലേക്ക് വണ്ടി കയറി. എന്നാല്‍ വിസ സംബന്ധമായ ചില സാങ്കേതിക കാരണങ്ങളാല്‍ അജിത്തിന് രണ്ടുമാസത്തോളം ബോംബയില്‍ തന്നെ തങ്ങേണ്ടിവന്നു. അജിത്ത് നാട്ടിലില്ലാതിരുന്ന ആ ദിവസങ്ങളില്‍ എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും കോളജില്‍ നിന്നും നന്ദിത സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോകുമായിരുന്നു. തിങ്കളാഴ്ച വൈകിട്ട് കോളജില്‍ നിന്നും വീണ്ടും ചീരാലിലെ അജിത്തിന്റെ വീട്ടിലേക്ക്........

നന്ദിത മരിക്കുന്നതിന്, രണ്ടാഴ്ചമുന്പ് അവള്‍ ബോംബയില്‍ അജിത്തിന്റെ അടുത്തേക്കുപോയി. അപ്പോള്‍ അജിത്തിന് ഇഷ്ടമുള്ള സിഗരറ്റും, ദിനേശ് ബീഡിയും, സീസണല്ലാത്തതിനാല്‍ ലഭ്യമല്ലാതിരുന്നിട്ടും, 

കൂട്ടുകാരിയും ഓര്ഫംനേജ് കോളജിലെ മലയാളം അധ്യാപികയുമായ ശ്രീലതയെയും കൂട്ട...ി നാടുനീളെ അലഞ്ഞ് മുത്താരം പൊടിയും ഒക്കെ അവള്‍ കൂടെ കരുതിയിരുന്നു. ബോംബയിലെ ദിവസങ്ങള്‍ ഒരുപാട് സന്തോഷത്തോടയായിരുന്നു അവള്‍ ചിലവിട്ടതന്ന് അജിത്ത് ഓര്ക്കു ന്നു. ബോംബയില്‍ നിന്നും തിരികെ മടങ്ങും മുന്പ്ം നഗരം ചുറ്റാനിറങ്ങിയ ഒരു വൈകുന്നേരം ദാദറിലെ മുന്തിയ ഒരു ടെക്‌സ്റ്റയില്‍ ഷോപ്പില്‍ നിന്നും അവള്ക്കി ഷ്ടപ്പെട്ട വസ്ത്രങ്ങള്‍ അജിത്ത് വാങ്ങികൊടുത്തു. അന്ന് വാങ്ങിയ ഒരു ചുരിദാറിന് ഇണങ്ങുന്ന ഷാള്‍ പത്തുകിലോമീറ്ററുകള്‍ ദൂരയുള്ള മറ്റൊരു ഷോപ്പിങ് മാളില്‍ പോയാണ് അവര്‍ വാങ്ങിയത്. സൗന്ദര്യവര്ദ്ധനക വസ്തുക്കളോട് അത്ര കമ്പമില്ലായിരുന്നങ്കിലും, ദിവസവും രണ്ടുതവണയങ്കിലും ലാക്ടോ കലാമിന്‍ ഉപയോഗിക്കുമായിരുന്ന നന്ദിതക്ക് പലതരത്തിലും സുഗന്ധത്തിലുമുള്ളവ അജിത്ത് വാങ്ങി നല്കിണ. മധുവിധുപോലെ സുന്ദര സുരഭിലമായ രണ്ടാഴ്ചത്തെ ആ അവധിക്കാലത്തിനുശേഷം, ദാദര്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നും മുത്തം നല്കിന നന്ദിത തിരികെപ്പോരുമ്പോള്‍, ഇനി അവളുടെ ചേതനയറ്റ ശരീരമാകും കാണേണ്ടിവരിക എന്ന് അജിത്ത് വിചാരിച്ചിരുന്നേയില്ല.

പൊതുവേ പ്രണയ രോഗികളില്‍ സാധാരണമന്ന് പറയപ്പെടുന്ന ആമവാതം അവസാനനാളുകളില്‍ നന്ദിതയെ കലശലായ് അലട്ടിയിരുന്നു. നന്ദിത മരിക്കുന്ന ദിവസം അമ്മയോട് അവള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു രാത്രിവൈകി എനിക്ക് ഒരുഫോണ്‍ കോള്‍ വരും അത് ഞാന്‍ തന്നെ അറ്റന്ഡ്ക ചെയ്തുകൊള്ളാമെന്ന്. അന്നു രാത്രി വൈകിവന്ന ഫോണ്കോ്ള്‍ ആരുടേതായിരുന്നു?. അത് അജിത്തിന്റെതോ, സുഹ്യത്തുക്കളുടേതോ ആയിരുന്നില്ല. പിന്നെ ആ ഫോണ്കോ്ള്‍ ആരുടേതായിരുന്നു? ഇന്നും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ഒരു സമസ്യ. എം.ഫില്‍ ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഭാഗമന്നുപറഞ്ഞ് നന്ദിത ഇടക്കൊക്കെ കൊടൈകനാലിലേക്ക് പോകാറുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അജിത്ത് പറയുന്നു. എന്തായിരുന്നു ആ യാത്രകളുടെ ഉദ്ദേശ്യം?. അതുമായ് അവസാനത്തെ ഫോണ്കോ്ളിനു ബന്ധമുണ്ടോ? അന്ന് രാത്രി നന്ദിത കാത്തിരുന്നത് അജിത്തിന്റെ ഫോണ്കോകള്‍ ആയിരുന്നില്ല. പിന്നെ അത് ആരുടേതായിരുന്നു?. എന്തുകൊണ്ടാണ് വൈകിവന്ന ആ ഫോണ്കോതള്‍ അവള്‍ തന്നെ അറ്റന്ഡ്ി ചെയ്തുകൊള്ളാമന്ന് നിര്ബ ന്ധം പിടിച്ചതും, ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ് കാത്തിരുന്നതും? ആ ഫോണ്കോകള്‍ അറ്റന്ഡ്ഡ ചെയ്തശേഷം നന്ദിത അപരിചിതമായ ഒരു മാനസിക സഘര്ഷാത്തിലായിരുന്നു. കൂട്ടിലിട്ട വെരുകിനെപോലെ ബാല്‍‌കണിയില്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഉലാത്തികൊണ്ടിരുന്ന അവള്‍ പോയികിടന്നുറങ്ങിക്കോളും എന്നു കരുതിയ അമ്മ പിന്നീട് എപ്പോഴോ ഇറങ്ങിവന്നപ്പോള്‍, അന്ന് ബോംബയില്‍ നിന്നും അജിത്ത് വാങ്ങിനല്‍‌കിയ ഷോളില്‍ ബാല്‍‌കണിയില്‍ നിന്നും തൂങ്ങി നില്‌ക്കുന്നു. പെട്ടന്നു തന്നെ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ എത്തിച്ചങ്കിലും പകുതി വഴിയില്‍ മരിച്ചു.

അജിത്തിനെ കണ്ടതിനു ശേഷം ഒരിക്കലും നന്ദിത കവിതകള്‍ എഴുതിയിരുന്നില്ല എന്നു വേണം ധരിക്കാന്‍. എന്നാല്‍ ചിരാലില്‍ ചിലവഴിച്ച അവധിക്കാലത്തിനു ശേഷം കോഴിക്കോട് ഫറൂക്കില്‍ അധ്യാപികയായ നന്ദിത, ദിവസവും അജിത്തിന് പ്രണയ ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതിയിരുന്നു. ഫോണും, മൊബൈലും ഒന്നും സാധാരണമല്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ കത്തുകള്‍ മാത്രമായിരുന്നു ഏക ആശ്രയം. വടിവൊത്ത അക്ഷരത്തില്‍, പേജുകളോളം നീളമുള്ളവയായിരുന്നു ആ കത്തുകള്‍. എങ്ങനെ ഇത്രത്തോളം നീണ്ട പ്രണയ ലേഖനങ്ങള്‍ തുടര്ച്ച യായ് എഴുതാന്‍ കഴിയുന്നുവന്ന് അജിത്ത് അല്ഭുകതപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ കത്തുകളില്‍ പലതും ഇന്നും അജിത്ത് സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു. നന്ദിതയുടെ മരണത്തിനു മുന്പ്ള അവള്‍ കവിത എഴുതിയിരുന്നുവന്ന് അജിത്ത് പോലും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. വീട്ടിലുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ പലപ്പോഴും പേനയും ബുക്കുമായ് വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നത് അജിത്ത് ഓര്ക്കു ന്നു. എന്നാല്‍ ഒരിക്കലും ഒന്നും എഴുതി കണ്ടില്ല. ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിലൊന്നും താല്പര്യമില്ലാത്ത അജിത്ത് അതിലൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചുമില്ല. പുസ്തകരൂപത്തില്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ നന്ദിതയുടെ കവിതകള്‍, അവളുടെ മുഖചിത്രതോടുകൂടി പല പുസ്തകശാലകളിലെയും ചില്ലലമാരയില്‍ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും ഒരിക്കല്‍ പോലും അതൊന്ന് മറിച്ചു നോക്കാന്‍ അജിത്ത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല എന്നതില്നി ന്നും കവിതകളോടുള്ള അജിത്തിന്റെ ബന്ധം മനസ്സിലാക്കാം. എന്തുകൊണ്ട് ഒരു കോപ്പി വാങ്ങിയില്ല, വെറുതേ ഒന്നു മറിച്ചു നോക്കുക കൂടി ചെയ്തില്ല എന്ന ചോദ്യത്തിന് അത് കാണാനുള്ള ശക്തിയില്ല, എനിക്ക് നഷ്ടമാകേണ്ടത് എന്നേ നഷ്ടമായി എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കണ്ണില്‍ ഊറികൂടിയ നനവിനെ മറച്ചുകൊണ്ട് മുഖം തിരിച്ച് വിദൂരതയിലേക്ക് കണ്ണു നട്ടു. മുട്ടില്‍ ഓര്ഫതനേജ് കോളജില്‍ ലീവ് വേക്കന്സി യില്‍ പകരക്കാരിയായ് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന നന്ദിതക്ക് ശമ്പളം ക്യത്യമായ് കിട്ടിയിരുന്നില്ല. മരിക്കുമ്പോള്‍ നല്ലൊരു തുക കോളജില്‍ നിന്നും ശമ്പളയിനത്തില്‍ നന്ദിതക്ക് കിട്ടാനുണ്ടായിരുന്നു. അത് കൈപ്പറ്റുവാന്‍ അജിത്തിന്റെ പേരില്‍ അധികാരപത്രം എഴുതി നല്കി്യിരുന്നു നന്ദിത. എന്നാല്‍ അജിത്ത് അതിലെ ഒരു ചില്ലി കാശുപോലും കൈപ്പറ്റാതെ, ആ തുകയ്ക്ക് നന്ദിതയുടെ പേരില്‍, കോളജില്‍ എന്ഡോ്വമെന്റ് ഏര്പ്പെ ടുത്താന്‍ മുന്‍‌കൈ എടുത്തതിന്റെ കാരണം എന്നും നന്ദിതയുടെ പേര് മായാതെ ഇവിടെ ഉണ്ടാകണം എന്ന ആഗ്രഹമായിരുന്നുവത്രേ.

മരണശേഷം നന്ദിതയുടെ ഇരുമ്പു പെട്ടിയില്‍ നിന്നും കണ്ടെടുത്ത ഡയറി തിരിച്ചേല്പിക്കുമ്പോള്‍ അതിലെ ചില താളുകള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു എന്ന് വീട്ടുകാര്‍ ആരോപിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഡയറിയിലെ താളുകള്‍ നഷ്‌ടപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നറിയുന്നത് പിന്നീട് മാത്രമാണന്നും, തന്നെ ആദ്യമായ് കാണുന്നതിനും മാസങ്ങള്‍ മുന്പ്ത എഴുതിയിരുന്ന ഡയറിയിലെ താളുകള്‍ നഷ്ടപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത എന്താണ് എന്നും അജിത്ത് ചോദിക്കുന്നു. അജിത്തിന് എതിരായ് ഒരു വാക്ക് ആത്മസുഹ്യത്തായ ശ്രീലതയോടോ, സ്വന്തം വീട്ടുകാരോടുപോലും പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത നന്ദിത തന്റെ പഴയ ഡയറിയില്‍ അജിത്ത് കീറിമാറ്റാന്‍ തരത്തിലുള്ള ഒന്നും തന്നെ എഴുതിയിരുന്നില്ല എന്നു വേണം അനുമാനിക്കാന്‍.

1985 മുതല്‍ 1995 വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിലായ് 59 കവിതകളെഴുതിയ നന്ദിതയുടെ ആദ്യകാല കവിതകള്‍ മുഴുവന്‍ പ്രണയവും പിന്നീട് പ്രണയ നഷ്ടവുമാണ്. 1994-ല്‍ അജിത്തിനെ കണ്ടശേഷം നന്ദിത എഴുതിയതായ ഒരു വരിപോലും കണ്ടെടുക്കാന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നതില്‍ നിന്നും 1993-നു ശേഷം നന്ദിത കവിതകള്‍ എഴുതിയിരുന്നില്ല എന്ന് കരുതേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഡൊക്യുമെന്റ്സ് എല്ലാം ശരിയായിട്ടും നന്ദിതയുടെ മരണ ശേഷം അജിത്ത് ഗള്ഫിിലേക്ക് പോകാനോ, മറ്റൊരു ജോലി തേടാനോ തയ്യാറാകാതെ നന്ദിതയുടെ നിശ്വാസങ്ങള്‍ തങ്ങിനില്ക്കു ന്ന സ്വന്തം വീട്ടില്‍ അവളുടെ നഷ്ടങ്ങള്‍ ശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് ഒതുങ്ങുകയായിരുന്നു. നീണ്ട പത്തു വര്ഷിങ്ങള്ക്ക്ന ശേഷവും, നന്ദിത എഴുതിയ പ്രണയ ലേഖനങ്ങളും അവരുടെ കല്ല്യാണ ആല്ബകവും ഇന്നും നെഞ്ചോടടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന അജിത്തിന്റെ ജീവിതം എന്നെ വിസ്മയം കൊള്ളിച്ചു. ഒരു ആര്ത്തു നാദമായ് ജ്വലിച്ചമര്ന്ന് ഷൈന അവശേഷിപ്പിച്ചുപോയ കഥകള്ക്കി്ടയില്‍ കഥയില്ലതെപോയവന്‍ എന്ന് സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന സക്കീര്‍, ഷൈനയുടെ ചരമവാര്ഷിുകത്തിനും മാസങ്ങള്ക്ക്ല മുന്പേല വിവാഹിതനായപ്പോള്‍, ഒരു കുഞ്ഞുപോലും ബാധ്യതയായി ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും നീണ്ട പത്തു വര്ഷകങ്ങള്‍ ഒറ്റക്ക്, സ്വയം ഇല്ലാതായും, ഇല്ലാതാക്കിയും ജീവിച്ച അജിത്ത് നന്ദിതയെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്ന്, ഇന്നും അവളെ കുറിച്ചോര്ക്കുഹമ്പോള്‍ അയാളുടെ കണ്ണില്‍ പടരുന്ന നനവില്‍ നിന്നും വായിച്ചെടുക്കാം. കാപട്യമോ, നിഗൂഡതകളോ ഇല്ലാത്ത ഒരു പച്ചയായ മനുഷ്യന്‍. നന്ദിതയുടെ മരണത്തിനു ശേഷം ഇഞ്ച് ഇഞ്ചായി സ്വയം കൊന്നു ജീവിക്കയാണ് ഒരോ നിമിഷവും അയാള്‍. ഭാവിയും ഭൂതവും അയാള്ക്കി ല്ല. സ്വയം ഇല്ലാതാകാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും, മണിക്കൂറുകളോളം മരണത്തോട് മല്ലടിച്ചിട്ടും മരണം അയാളെ കീഴ്‌പെടുത്താതിരുന്നത് ഒരു പക്ഷേ അയാളുടെ നിഷ്‌കളങ്കത കൊണ്ടുമാത്രമാവും. മരണത്തിനുകാത്ത് ഇലക്ട്രിക് ലൈനില്‍ കടിച്ച് പിടിച്ച് വെള്ളത്തില്‍ കിടന്ന ആ നിമിഷങ്ങളില്‍ തലച്ചോറില്‍ കട്ടപിടിച്ച രക്തം ഏതു സമയവും അജിത്തിന്റെ ജീവനെടുത്തുവന്നു വരാം. അതേ പറ്റി നല്ല വണ്ണം ബോധവാനായ അജിത്തിനോട്, ഏതങ്കിലും നല്ല ഒരു ഡോക്ടറെ കണ്ട് ചികില്സി്പ്പിക്കണം എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അതിന്റെ ഒന്നും ആവശ്യമില്ല എന്ന ഒരു നിസംഗതയായിരുന്നു.

നന്ദിതയുടെ കൈപ്പടയും ഏതങ്കിലും ചിത്രവും ഒന്നു കാണാന്‍ കഴിയുമോ എന്ന്, എന്നെ കൂട്ടികൊണ്ടുപോയ, അജിത്തിന് വളരെ അടുപ്പമുള്ള സുഹ്യത്ത് ചോദിച്ചപ്പോള്‍, അവരുടെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, മേശയുടെ വലിപ്പ് തുറന്ന്, അടുക്കിവച്ച കത്തുകള്ക്കി ടയില്‍ നിന്നും, പത്ത് ഫുള്‍ പേജ് നീണ്ട ഒരു പ്രണയ ലേഖനവും, കല്ല്യാണ ആല്ബ്വും കാണിച്ചു തന്നു. അതിലെ ചിത്രങ്ങള്‍ ക്യാമറയില്‍ പകര്ത്താ ന്‍ അനുവദിച്ചങ്കിലും, ഇന്നോളം ഒരു മീഡിയയ്ക്കും നല്കാാതെ സ്വകാര്യമായ് സൂക്ഷിക്കുന്ന ആ ചിത്രങ്ങള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാന്‍ ഞാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. നന്ദിത എഴുതിയ പ്രണയ ലേഖനങ്ങളും കത്തുകളും പുസ്തക രൂപത്തില്‍ പബ്ലിഷ് ചെയ്തുകൂടെ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അവയൊക്കെ സ്വകാര്യമായ് എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം അവള്‍ എഴിതിയവയാണ്, അത് വിറ്റ് കാശാക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല എന്ന മറുപടിയായിരുന്നു. നന്ദിതയുടെ കവിതകളിലൂടയും, പത്രതാളുകളിലൂടയും ഞാന്‍ തെറ്റി ധരിക്കപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യനെയായിരുന്നില്ല അന്ന് അവിടെ എനിക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. വീണ്ടും കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞ്, കൈകൊടുത്ത് ഞാന്‍ ആപടികള്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ എവിടയോ അയാള്‍ ഒരുമുള്ളുകൊണ്ട് കുത്തി വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈവിട്ടുപോയ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് ഒരിക്കലും നഷ്ടബോധം തോന്നിയിട്ടില്ലാത്ത, വര്ഷലങ്ങള്ക്കുടമുമ്പേ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ, ഇനി ഒരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടില്ലന്ന് ഉത്തമ ബോധ്യമുള്ള നന്ദിതയുടെ സ്നേഹത്തെ ഓര്ത്ത് സ്വയം ഇല്ലാതായ്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യന്‍ എന്നില്‍, വിഷാദ ഛായയുള്ള ഒരു അല്ഭുതതമായ് ഇന്നും നിറഞ്ഞു നില്ക്കുഇന്നു.

Dr. Prasanth Krishna

നന്ദിതയെ അറിയാന്‍ ഉള്ള ശ്രമത്തിനൊടുവില്‍ എന്നിലേക്ക്‌ വന്ന ഫെയ്സ്ബുക്ക്‌ താളില്‍ നിന്നും കിട്ടിയ കഥ ഇവിടെ പറയട്ടെ. 
Read more

നന്ദിത എങ്ങിനെ ഓര്‍മയായി ?

നന്ദിതയെ അറിയാന്‍ ഉള്ള ശ്രമത്തിനൊടുവില്‍ എന്നിലേക്ക്‌ വന്ന ഫെയ്സ്ബുക്ക്‌ താളില്‍ നിന്നും കിട്ടിയ കഥ ഇവിടെ പറയട്ടെ. 

നന്ദിത ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞിട്ട്  പതിമൂന്ന് വര്ഷം തികയുന്നു.... 1999 January 17 നന്ദിത സ്വയം ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.... മരണ കാരണം ഇന്നും ദുരൂഹമായി തുടരുന്നു.... നന്ദിതയുടെ മരണശേഷം അവളുടെ ഇരുമ്പ് പെട്ടിയില്‍ നിന്നും കണ്ടെടുത്ത ഡയറിയില്‍ 1985-1993 വരെയുള്ള കാലയളവിനുള്ളില്‍ മലയാളത്തിലും ഇംഗ്ലീഷിലുമായി നന്ദിത എഴുതിയ 59 കവിതകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.... നന്ദിതയ്ക്ക് ഈ ലോകത്തോട് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് അവള്‍ കവിതകളായി കുറിച്ചിട്ടിരുന്നു..... .പ്രണയവും.... വിരഹവും.... മരണവും... സ്വപ്നങ്ങളും.... എല്ലാം ...അക്ഷരങ്ങളായി കുറിക്കപെട്ടു.... മരണത്തോടുള്ള അഗാതമായ പ്രണയം ഓരോ വരികളിലും നിഴലിച്ചു നിന്നു.... നന്ദിതയുടെ മരണശേഷമാണ് വീട്ടുകാരും സുഹൃത്തുക്കളും പോലും നന്ദിത കവിതകള്‍ എഴുതിയിരുന്നു എന്നറിഞ്ഞത്.....




1994 ല്‍ ലാണ് നന്ദിത അജിത്തിനെ പരിചയപെടുന്നത്.... പിന്നീട് അജിത്തിനെ വിവാഹം കഴിക്കുകയും ചെയ്തു.... എന്നാല്‍ നന്ദിതയുടെ കവിതകള്‍ വായിച്ചാല്‍ അജിത്തിനെ കാണുന്നതിനു വര്ഷാങ്ങള്ക്കുച മുന്നേ നന്ദിതയ്ക്ക് ഒരു പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അറിയാന്‍ സാദിക്കും {ഒരു പക്ഷെ അത് കവയത്രിയുടെ ഭാവനയാകാം } അജിത്തിനെ പരിചയപെട്ടതിനു ശേഷം നന്ദിത കവിതകള്‍ എഴുതിയതായി കണ്ടെടുത്തിട്ടില്ല....

നന്ദിത മരിക്കുന്ന ദിവസം അമ്മയോട് അവള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു രാത്രിവൈകി എനിക്ക് ഒരുഫോണ്‍ കോള്‍ വരും അത് ഞാന്‍ തന്നെ അറ്റന്ഡ്ട ചെയ്തുകൊള്ളാമെന്ന്.... അന്നു രാത്രി വൈകിവന്ന ഫോണ്കോകള്‍ ആരുടേതായിരുന്നു??? അത് അജിത്തിന്റെതോ, സുഹ്യത്തുക്കളുടേതോ ആയിരുന്നില്ല. പിന്നെ ആ ഫോണ്കോള്‍ ആരുടേതായിരുന്നു???? ഇന്നും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ഒരു സമസ്യ... എം.ഫില്‍ ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഭാഗമന്നുപറഞ്ഞ് നന്ദിത ഇടക്കൊക്കെ കൊടൈകനാലിലേക്ക് പോകാറുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അജിത്ത് പറയുന്നു. എന്തായിരുന്നു ആ യാത്രകളുടെ ഉദ്ദേശ്യം???? അതുമായ് അവസാനത്തെ ഫോണ്കോളിനു ബന്ധമുണ്ടോ???? അന്ന് രാത്രി നന്ദിത കാത്തിരുന്നത് അജിത്തിന്റെ ഫോണ്കോള്‍ ആയിരുന്നില്ല. പിന്നെ അത് ആരുടേതായിരുന്നു??? എന്തുകൊണ്ടാണ് വൈകിവന്ന ആ ഫോണ്‍കോള്‍ അവള്‍ തന്നെ അറ്റന്ഡ് ചെയ്തുകൊള്ളാമന്ന് നിര്ബ്ന്ധം പിടിച്ചതും,,, ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ് കാത്തിരുന്നതും??? ആ ഫോണ്കോ‍ള്‍ അറ്റന്ഡ് ചെയ്തശേഷം നന്ദിത അപരിചിതമായ ഒരു മാനസിക സഘര്ഷിത്തിലായിരുന്നു... കൂട്ടിലിട്ട വെരുകിനെപോലെ ബാല്‍‌കണിയില്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഉലാത്തികൊണ്ടിരുന്ന അവള്‍ പോയികിടന്നുറങ്ങിക്കോളും എന്നു കരുതിയ അമ്മ പിന്നീട് എപ്പോഴോ ഇറങ്ങിവന്നപ്പോള്‍, അന്ന് ബോംബയില്‍ നിന്നും അജിത്ത് വാങ്ങിനല്‍‌കിയ ഷോളില്‍ ബാല്‍‌കണിയില്‍ നിന്നും തൂങ്ങി നില്‌ക്കുന്നു..... പെട്ടന്നു തന്നെ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ എത്തിച്ചങ്കിലും പകുതി വഴിയില്‍ മരിച്ചു.....



നന്ദിതയുടെ കവിതകളിലൂടെ ആ പെണ്കുട്ടിയുടെ മനസ് വായിക്കാന്‍ സാദിക്കും.... ഏകാന്തതയും.... സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള പരിശ്രമവും ഒടുവില്‍ ആരോടും പറയാതെ മരണത്തെ പ്രണയിച്ചു സ്വയം അവസാനിപ്പിച്ച ജീവിതവും.... .ഇന്നും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ നന്ദിത ഒരു എഴുതി തീര്ക്കാ ത്ത കവിത പോലെ കിടക്കുന്നു.... എന്തിനു ആരും കാണാതെ നീ കവിതകള്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചു.... ആരും കാണാതെ കരഞ്ഞു.....


നന്ദിതയെ ജീവിക്കാന്‍ അറിയാത്ത മണ്ടി എന്ന് വിളിക്കാം.... സ്വന്തം പ്രണയത്തെ ലഭിക്കാതെ വന്നപ്പോള്‍ പ്രണയം നടിച്ചു മറ്റൊരാളെ വിവാഹം കഴിച്ചു വഞ്ചിച്ച വഞ്ചകി എന്നും വിളിക്കാം..... പക്ഷെ ആ കവിതകള്‍ വായിച്ചാല്‍... ആ പെണ്കുവട്ടിയുടെ മനസ് നിങ്ങള്ക്ക് കാണാന്‍ സാദിക്കും.... .നിങ്ങളില്‍ ഒരാളായിരുന്നു നന്ദിത എന്ന് അറിയാന്‍ സാദിക്കും.... അപ്പോള്‍ നന്ദിതയെ സ്നേഹികാതിരിക്കാന്‍ നിങ്ങള്ക്ക് പറ്റില്ല.....



നന്ദിതെ ദൂരെ നക്ഷത്രങ്ങള്ക്കി ടയില്‍ നീ സുഗമായിരിക്കുക.......
"നേര്ത്തെ വിരലുകള്‍ കൊണ്ട്
ആത്മാവിനെ തൊട്ടുണര്ത്താലന്‍
ഇന്ദ്രിയങ്ങള്ക്ക പ്പുറത്തു നിന്ന്
ഒരു സ്വപ്നം പോലെ
ഇനി നിനക്ക് കടന്നു വരാം...”
 


Read more

നന്ദിത - പ്രണയത്തിന്‍റെ കണക്കു പുസ്തകം


തീവ്രമായ പ്രണയത്തിന്‍റെ ഏകാന്തതയില്‍  മരണം എന്ന മഹാ മൌനത്തെ സ്വപ്നം കണ്ട്  കവിതകള്‍ എഴുതിയ പെണ്‍കുട്ടി - നന്ദിത
നന്ദിത - ഒരു ചോദ്യ ചിന്നതിന്റെ സഹായം ഇല്ലാതെ ഉച്ചരിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത മൂന്ന് അക്ഷരങ്ങള്‍...


മൂകമായ നിഘൂദ്ധതയാണ് നന്ദിതയുടെ ജീവിതം. ആ നിഘൂദ്ധതകളുടെ അപൂര്‍ണങ്ങളായ ഉത്തരങ്ങളാണ് നന്ദിതയുടെ കവിതകള്‍...
ലൌകിക ജീവിതത്തിന്‍റെ ദൈവീകമായ വിഹാരങ്ങളുടെ തീവ്രസത്തെ നന്ദിത കവിതകളിലൂടെ ആവിഷ്കരിക്കുന്നു.  അശേഷം പ്രകാസനാ മോഹത്തോടെ അല്ലാതെ ആത്മ കുറിപ്പുകളായി ഡയറി താളുകളില്‍ രേഖപെടുത്തിയ ഈ വരികള്‍. കാലാതീതമായി വയിക്കപെടും.
നന്ദിതയെ കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ വായിക്ക പെടുമ്പോള്‍ വായനകാരന്റെ മനസിലെ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഗിരികന്ധരം കൂടെ കൂടെ വികസിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. 1999 ജനുവരി 17 തീയതിയാണ് നന്ദിത ഈ ലോകത്തോട്‌ യാത്ര പറഞ്ഞത്. കാരണം ഇന്നും ദുരൂഹമായി തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.

അന്ന് കിടക്കാന്‍ പോകുന്നതിന്‌ മുന്‍പ് അമ്മയോട് നന്ദിത പറഞ്ഞു - "അമ്മെ ഒരു ഫോണ്‍ വരും, ഞാന്‍ തന്നെ അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്തുകൊള്ളാം"
ആ ഫോണ്‍ കാള്‍ വന്നതായി അച്ഛനോ അമ്മയോ കേട്ടിടില്ല. അര്‍ദ്ധരാത്രി എന്തിനോ വേണ്ടി അമ്മ ഡ്രോയിംഗ് റൂമിലേക്ക്‌ വന്നപ്പോള്‍ മുകളിലെ മുറിയോട് ചേര്‍ന്നുള്ള ടിരസില്‍നിന്നും സാരിയില്‍ താഴേക്ക് കെട്ടി തൂങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്നു അവള്‍..

അസൂയ ജനിപ്പിക്കും വിധം ബഹിര്‍മുഗയും പ്രധിപാശാലിയും ആയിരുന്നു നന്ദിത. എന്തിനീ കടുംകൈ ചെയ്തു എന്നത് അച്ഛനും, അമ്മയ്ക്കും, അടുത്ത സുഹൃതുക്കള്‍കുപോലും അജ്ഞാതമാണ്‌.

നന്ദിതയുടെ സുഹൃത്തും സഹ പ്രവര്‍ത്തകയും ആയിരുന്ന ശ്രീലത, നന്ദിതയുടെ   കവിതാ സമാഹാരത്തിന്‍റെ ആമുഘതില്‍ കൂട്ടുകാരിയെ കുറിച്ച് പറയുന്നത് ഇങ്ങനെ - "സ്വപ്നം നട്ടുവളര്‍ത്തിയ അരളി പൂക്കള്‍ അറുത്തെടുത്തു അവള്‍ പൂപാത്രം ഒരുക്കി, വിളര്‍ത്ത പൌര്‍ണമിയുടെ നിറമുള്ള പെണ്‍കുട്ടി, കണ്ണുകള്‍ക്കും നിലാവിന്‍റെ നിറമുള്ളവള്‍.".""

ബന്ധുകള്‍ക്കും സുഹൃത്തുകള്‍ക്കും അര്‍ഥം മനസിലാകാതെ കിടക്കുന്ന ഒട്ടേറെ താളുകള്‍ നന്ദിതയുടെ ജീവിത പുസ്തകത്തില്‍ ഉണ്ട്, എന്നാല്‍ നിഗൂഡധകള്‍ക്കും  കടംകഥകള്‍ക്കും ഉത്തരം നല്കാന്‍ പോന്ന കുറെ കവിതകള്‍ നന്ദിത എഴുതിയിട്ടുണ്ട് ഡയറി കുറുപ്പുകളായി.

1985  മുതല്‍ 1993 വരെ എഴുതിയിട്ടുള്ള കവിതകള്‍ നന്ദിതയുടെ ആത്മകഥയുടെ ചില ആദ്യയങ്ങളാണ്.  93-97 വരെ ഉള്ള ഏഴു വര്‍ഷകാലം നന്ദിത എഴുതിയെക്കാവുന്ന കവിതകള്‍ കണ്ടുകിട്ടേണ്ടതുണ്ട്. മലയാളത്തിലും ഇംഗ്ലീഷിലും അനായാസം എഴുതുവാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്ന നന്ദിതയുടെ വരികള്‍ അസാധാരണമായ പ്രധിഭയെ കാഴ്ച വെക്കുന്നു. വിദ്യാര്‍ഥി ആയിരിക്കെ തന്നെ പ്രധിഭയുടെ വെള്ളിതിളക്കം  പ്രകടിപിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, നന്ദിത കവിത എഴുത്തും എന്നത് അദ്യാപകര്‍ കു പോലും അജ്ഞാതമായിരുന്നു.

ചാലപുറം ഗണപത് ഗവണ്മെന്റ് മോഡല്‍ ഹൈ സ്കൂള്‍, ഗുരുവായൂരപ്പന്‍ കോളേജ്, ഫാറൂക്ക് കോളേജ്, കാലിക്കറ്റ്‌ യൂനിവര്സിടി, ചെന്നൈ മദര്‍ തെരേസ യൂനിവേര്സിടി,  എന്നിവിടങ്ങളില്‍ ആയിരുന്നു വിദ്യാഭ്യാസം. 

നന്ദിതയുടെ വരികള്‍ ഡയറി താളുകളില്‍ നിന്ന് സ്വരൂപിച്ചു പുസ്തക രൂപത്തില്‍  ഇറകിയത് പുസ്തക പ്രസാധകരായ പാപ്പിയോണ്‍ ബുക്സ് ആണ്. 2002  ഇല്‍ ഇറങ്ങിയ ആദ്യ പതിപിന്ന് മികച്ച പ്രതികരണമാണ് ലഭിച്ചത്. തുടര്‍ന്ന് ആറ് പതിപ്പുകളാണ്  അഞ്ചു വര്‍ഷം കൊണ്ട് പുസ്തകത്തിന്റെ പ്രസാദകര്‍ പുറത്തിരകിയത്.

നന്ദിതയുടെ ഓരോ കവിതയും ജീവിത യാധര്ത്യങ്ങളുടെ രോധനങ്ങലയിരുന്നു. വിങ്ങുന്ന പ്രണയവും, ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ഏകാന്ധതയും, മരണത്തിന്‍റെ ഘനീഭവിച്ച ഗന്ധവും ഒരേ പോലെ നന്ദിതയുടെ കവിതകളില്‍ മാറിമാറി വരുന്നു. ജീവിതത്തോട് അഗാതമായ മമതയുണ്ടയിട്ടും ആ പെണ്‍കുട്ടി അദ്രിശ്യമായ ഏകാന്ധതയുടെ നേരിപോടിനുള്ളില്‍ വേവുകയായിരുന്നു എന്ന് തെളിയിക്കുന്ന വരികള്‍ വായനകാരനെ ഭീകരമായ ഒരു ചുടലയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.


ചേലതുമ്പില്‍ ഉടക്കിനിന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി... 
നഞ്ഞ്ജ കണ്ണുകള്‍, 
ചേലയുടെ നിറങ്ങളോടൊപ്പം 
ഒരു യാത്രമൊഴി കൂടി വിഴുപില്‍ കുതിരുമ്പോള്‍, 
സ്നേഹം 
ഈശ്വരന്‍ വഞ്ചിച്ച  
പതിവൃതയായ്, തുളസിയായ് 
പുനര്‍ജനിയായ്‌ മൂര്‍ചികുന്നു.... 
ഞാന്‍ വീണ്ടും ഒറ്റയാകുന്നു. 

ആകെ കണ്ടെടുക്ക പെട്ടിടുള്ള കവിതകളില്‍ ആദ്യത്തെ കവിതയായ് കാണാവുന്നത്‌ പതിനാറാം വയസില്‍ എഴുതിയ കവിതയാണ്.

കെട്ടുപോയ കൈത്തിരി നാളവും, മുടി കരിഞ്ഞ മണവും അസ്ഥിയുടെ പൊട്ടലുകള്‍ ചീറ്റലുകള്‍, തുടങ്ങിയ ബിംബങ്ങള്‍ ഈ കവിതയില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍കുന്നു. 

ആദ്യ കവിത മുതല്‍ 93 വരെ ഉള്ള കാല അളവില്‍ എഴുതിയ കവിതകളില്‍ പ്രകടമാകുന്ന മരണ കാമന തന്നെയാണ് നന്ദിതയെ വശീകരിച്ചു കൊണ്ടുപോയതെന്ന് വേണം കരുതാന്‍.

വിദ്യേഷം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ താഴെ 
പുഞ്ചിരികുന്ന ചുണ്ടുകള്‍ ഇല്ലാത്ത 
ഒരു ലോകത്തേക്ക് എനിക്ക് രക്ഷപെടണം, 
ചുറ്റും അരിച്ചു നടക്കുന്ന പാമ്പുകളെയും 
മൂളി പറക്കുന്ന കൊതുകളെയും 
തട്ടിമാറ്റി ഞാന്‍ യാത്ര ആരംഭികട്ടെ, 
എന്റെ വേരുകള്‍ തേടി. 


പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് ഓര്‍കുമ്പോള്‍ നന്ദിതയുടെ വരികളില്‍ പ്രകടമാകുന്ന ആര്‍ദ്രത കവിയുടെ ആത്മ വിശുദ്ധിയുടെതാണ്.

നീ ചിന്തിക്കുന്നു നിനക്ക് കിട്ടാത്ത സ്നേഹത്തെ കുറിച്ച്, 
നിനക്ക് ഭൂമിയാണ്‌ മാതാവ്...
ഹേ മനുഷ്യാ നീ എങ്ങോട്ട് പോയിട്ടെന്ത്, 
ക്ഷമിക്കൂ ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.  

തനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട വയലെറ്റ് പൂക്കള്‍ക്കും അരളി പൂക്കല്‍ക്കുമോപ്പം അവള്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നിട്ട്‌ പത്താണ്ടുകള്‍ക്ക് മേലെ ആയി. സ്നേഹം വറ്റിപോയ പുതിയ ലോകത്തില്‍ പ്രണയത്തിന്‍റെ കൌടില്യങ്ങള്‍ക്ക് എതിരെ സൂര്യ തേജസ്സായി ഓര്‍മകളില്‍ അവള്‍ ഇനിയും ജ്വലികുമ്പോള്‍ നന്ദിതയെ പുതിയ തലമുറകള്‍ ഹൃദയത്തോട് ചേര്‍ത്ത് വക്കുന്നു.


നന്ദിതയുടെ ഓര്‍മകളും വരികളുടെ സാമീപ്യവും കാമ്പസുകളില്‍ ഇന്ന് ആവേശമാണ്.

ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മനസിലാക്കുകയാണ് 
നിന്നെ മറക്കുക എന്നാല്‍ 
മ്രിതിയാണെന്ന്....
ഞാന്‍ നീ മാത്രമാണെന്ന്..




Read more