-->
Showing posts with label Anuraj. Show all posts
Showing posts with label Anuraj. Show all posts

മച്ചാ എന്നാടാ അവ സൊന്നെ ?

ഒരുനാള്‍ മിനു എന്റെ പരാജയപെട്ട പ്രണയത്തെ(lost love) കുറിച്ച് ചോദിച്ചു  ....വിരഹം വിതറുന്ന sms ഉം പ്രണയം നിറഞ്ഞ fb updates ഉം കണ്ടാവാം അവള്‍ അങ്ങനെ ചോദിച്ചേ... ഈ കഥപറഞ്ഞു തുടങ്ങാന്‍ എനിക്ക് ആവില്ല, അതുകൊണ്ടാവാം ഞാന്‍ അവര്‍ക്ക് എന്റെ ബ്ലോഗിലൂടെ ഈ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നത്.

ഈ കഥ തുടങ്ങുന്നതും അവസാനിക്കുനതും ഇവിടെയാണ്. എന്റെ മനസ്സില്‍ ; വായിച്ചു തീര്‍ന്നാല്‍ മറക്കുക ഞങ്ങളെ.


2009 ഓഗസ്റ്റ്‌: ഞാന്‍ എന്ന ഞാന്‍ അന്ന് ഹോസ്റ്റല്‍ മെസ്സ് ലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഒരുപാട് തടിച്ചുവന്നപ്പോള്‍ [ഹോസ്റ്റല്‍ ഫുഡ്‌ എങ്ങനെ ഉണ്ടാവും എന്ന് നമുക്ക് മാത്രമേ അറിയാവൂ] വെളിയില്‍ ഒരു റൂം വാടകയ്ക്ക് എടുത്തു താമസിക്കുന്ന കാലം. എന്റെ കൂടെ കുറെ തമിള്‍ പയ്യന്‍സും. അക്കാലത്ത് കോളേജില്‍ കൊണ്ടുവന്ന പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ എന്നെ പോലെ പാവങ്ങളുടെ കഞ്ഞികുടി മുട്ടിച്ചു. എന്നും രാവിലെ എക്സാം. ചുമ്മാ ഒരു എക്സാം. അതില്‍ നല്ല ഒരു കാര്യം 2nd യീര്സ്‌ ഉം ഞങ്ങളും ഒരു class room ഇല്‍ ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന് എക്സാം എഴുതുന്നു എന്നതാണ് highlight .  കുറേ മലയാളി തരുണീമണികള്‍ [സ്വയം അവകാശപെടുന്ന ചിലരും ഉണ്ട്] ഉണ്ടെന്നു പലരും പറഞ്ഞും കണ്ടും അറിഞ്ഞു.
വളരെ മാന്യനായി നടിക്കുന്ന കാലം. പെമ്പിളേളര്‍ എന്നോട് മിണ്ടാറില്ല. എന്റെ class ന്റെ വളരെ അടുത്ത് ഉള്ള 2nd year കുട്ടികളെ  പോലും അറിഞ്ഞൂടാ. [ഒരിക്കല്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ചോദിച്ചു എന്തെ ചേട്ടന്‍ ആരോടും സംസാരികാതെ നടകണേ ?]
എന്റെ റൂം നു അടുത്ത് ഉള്ള രമേശ്‌ [ഒരു MCA student ] എന്നോട് ചോദിച്ചു "അപര്‍ണ" യെ അറിയാവോ എന്ന്. കണ്ടുകാണും; പക്ഷെ അറിഞ്ഞൂടാ ഏതാ ഈ സംഭവം എന്ന്. അടുത്ത പേര് "അനഘയെ" അറിയാമോ എന്ന് .....ആ തമിഴന്‍ എന്നെ കളിയാകി- എന്റെ dept -juniors നെ എനിക്ക് അറിഞ്ഞൂടാ.   പക്ഷെ ആ പേര് എനിക്ക്  ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായി. [പിന്നീട് ഒരുപാട് നഷ്ടങ്ങളും] അമീബ ഇരപിടിക്കാന്‍ ഇറങ്ങും പോലെ ഞാനും ഇറങ്ങി. ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് അവളുടെ കഥകള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ എത്തിച്ച് എന്റെ അനിയത്തി ഒരു കാര്യം കൂടി അറിയിച്ചു. "എട്ടന് വേറെ ആളെ നോക്കികൂടെ..." she was a mediator to her graphics sir to propose Anagha during their first year.

അതിന് ഇടയില്‍ ഓണം വന്നുപോയി. എന്റെ പഴയ റൂം മേറ്റ്‌ "ഗജേഷ്" ഓണത്തിന് [ഓണത്തിന് ഇടക് പുട്ടുകച്ചവടം] നാട്ടില്‍ പോകുമ്പോള്‍ അഞ്ജലി യോട് [അനഘയുടെ കൂട്ടുകാരി]  വെറും ഒരു മിറിണ്ട കു വേണ്ടി  "I W "  എന്ന് പറഞ്ഞു. ആ കഥ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

2009sep30 എത്തി. എല്ലാ മാസാവസാനവും എനിക്ക് ഓര്‍ക്കാന്‍ ദൈവം എന്തേലും തരും. അന്നും തന്നു. അല്ല ഞാന്‍ ചോദിച്ചു വാങ്ങിച്ചു. ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമയി ഒരു പെണ്‍ കുട്ടിയോട് ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറയാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഭയം [പ്രതികരണം എങ്ങിനെ ആവും എന്ന് ചിന്തികുമ്പോള്‍ ഭയക്കണം] അനുഭവിച്ചുതന്നെ അറിഞ്ഞാലേ പ്രണയത്തിന് സുഖം ഉണ്ടാവൂ. ഒരു തമാശക്ക് പറയുകയാണ് എങ്കില്‍ പോലും അന്ന് ഞാന്‍ ഏറെ ഭയപെട്ടിരുന്നു [തലയില്‍ എങ്ങാനും ആവുമോ ?]. അവളെ കാത്ത് വഴിയരികില്‍ നില്കവേ പ്രണയ പരവശനായ "Geo "  അഴിഞ്ഞു വീഴാറായ പാന്റ്സ് പോക്കറ്റില്‍ കയ്യിട്ട് പാട്ടും പാടി വരുന്നു. വന്നതും  പത്തനംതിട്ട സ്റ്റൈല്‍ ല്   ഒരു ചോദ്യം - "എങ്ങടോ ആരെയോ കാത്ത് നില്‍കണ പോലെ ഉണ്ടല്ലോ ചേട്ടായീ"
കാര്യം അവനോടു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ പൊട്ടി ചിരിച്ച് അവന്‍ ചോദിച്ചു  "മാഷ്ക്ക് വേറെ ആരെയും കിട്ടീലേ, അവള്‍ക് എന്തോന്നാ ഉള്ളെ  ?" ഞാന്‍: "നീ കൊള്ളാലോ മോനേ....ഉള്ളോണ്ട് ഓണം പോലെ "
..ദേ അവള്‍ വരുന്നു...ഞാന്‍ അടുത്ത് ചെന്ന് പറഞ്ഞു, "എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാന്‍ ഉണ്ട്"  ഒരു ചിരി എന്നെ നോകി അവള്‍ - "എന്താ ?" ഞാന്‍ തുടര്‍ന്നു: "എനിക്ക് ഇത് പറയാതിരുന്നാല്‍ ഭ്രാന്ദുപിടിക്കും, എനിക്ക് തന്നെ ഇഷ്ടമാണ് ....." മറുപടി: "എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല..." ചിരിച്ച് അവള്‍ പോയി. എന്റെ പ്രനയഭ്യര്തന കണ്ടു നിന്ന ഒരു തമിള്‍ സീനിയര്‍ ഓടി വന്നു കെട്ടിപിച്ച് ചോദിച്ചു: "മച്ചാ എന്നാടാ അവ സൊന്നെ?"
-എതും ഇല്ലേ....അന്നേ...


[കഥ തുടരും...]

സ്വന്തം കാമുകന്‍ 
Read more

LIFE OF AN INDIAN SOFTWARE ENGINEER

A Bitter Reality As the dream of most parents I had acquired a degree in ... Software Engineering and joined a company based in USA, the land of braves and opportunity. When I arrived in the USA, it was as if a dream had come true. Here at last I was in the place where I want to be. I decided I would be staying in this country for about Five years in which time I would have earned enough money to settle down in India. My father was a government employee and after his retirement, the only asset he could acquire was a decent one bedroom flat. I wanted to do some thing more than him. I started feeling homesick and lonely as the time passed. I used to call home and speak to my parents every week using cheap international phone cards. 


Two years passed, two years of Burgers at McDonald's and pizzas and discos and 2 years watching the foreign exchange rate getting happy whenever the Rupee value went down. Finally I decided to get married. Told my parents that I have only 10 days of holidays and everything must be done within these 10 days. I got my ticket booked in the cheapest flight. Was jubilant and was actually enjoying hopping for gifts for all my friends back home. If I miss anyone then there will be talks. After reaching home I spent home one week going through all the photographs of girls and as the time was getting shorter I was forced to select one candidate. In-laws told me, to my surprise, that I would have to get married in 2-3 days, as I will not get anymore holidays. After the marriage, it was time to return to USA, after giving some money to my parents and telling the neighbors to look after them, we returned to USA. My wife enjoyed this country for about two months and then she started feeling lonely. The frequency of calling India increased to twice in a week sometimes 3 times a week. Our savings started diminishing. After two more years we started to have kids. Two lovely kids, a boy and a girl, were gifted to us by the almighty. Every time I spoke to my parents, they asked me to come to India so that they can see their grand-children. Every year I decide to go to India… But part work part monetary conditions prevented it. Years went by and visiting India was a distant dream. Then suddenly one day I got a message that my parents were seriously sick. I tried but I couldn't get any holidays and thus could not go to India ... The next message I got was my parents had passed away and as there was no one to do the last rights the society members had done whatever they could. I was depressed. My parents had passed away without seeing their grand children. After couple more years passed away, much to my children's dislike and my wife's joy we returned to India to settle down. I started to look for a suitable property, but to my dismay my savings were short and the property prices had gone up during all these years. I had to return to the USA... My wife refused to come back with me and my children refused to stay in India... My 2 children and I returned to USA after promising my wife I would be back for good after two years. Time passed by, my daughter decided to get married to an American and my son was happy living in USA... I decided that had enough and wound-up every thing and returned to India... I had just enough money to buy a decent 02 bedroom flat in a well-developed locality. Now I am 60 years(dont think about computer history) old and the only time I go out of the flat is for the routine visit to the nearby temple. My faithful wife has also left me and gone to the holy abode. Sometimes I wondered was it worth all this? My father, even after staying in India, Had a house to his name and I too have the same nothing more. I lost my parents and children for just ONE EXTRA BEDROOM. Looking out from the window I see a lot of children dancing. This damned cable TV has spoiled our new generation and these children are losing their values and culture because of it. I get occasional cards from my children asking I am alright. Well at least they remember me. Now perhaps after I die it will be the neighbors again who will be performing my last rights, God Bless them. But the question still remains 'was all this worth it?' I am still searching for an answer.................!!! START THINKING IS IT JUST FOR ONE EXTRA BEDROOM??? LIFE IS BEYOND THIS …..DON'T JUST LEAVE YOUR LIFE …….. START LIVING IT ……. LIVE IT AS YOU WANT IT TO BE ……

[ WRITTEN BY AN INDIAN SOFTWARE ENGINEER..  ]
Read more

ഞാനും എന്റെ ജനതയും

ഒരിക്കല്‍ ഒരു കഴുത ഒരാളുടെ കൃഷിയിടത്തിലിറങ്ങി. അയാള്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട് നട്ടു വളര്‍ത്തി വലുതാക്കിയ അയാളുടെ വിളകള്‍ ഓരോന്നായി കഴുത തിന്നു തുടങ്ങി,  'കഴുതയെ എങ്ങിനെ കൃഷിയിടത്തില്‍ നിന്നു പുറത്താക്കും?'

അയാള്‍ ആകുല ചിത്തനായി ഉടനെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു, പ്രശ്‌നം ഗുരുതരമാണ് ഉടന്‍ നടപടിയെടുക്കണം അയാള്‍ വലിയൊരു വടിയും ഒരു ചുറ്റികയും കുറച്ചാണികളും ഒരു കാര്‍ഡ് ബോഡ് ഷീറ്റും സംഘടിപ്പിച്ചു, എന്നിട്ട് കാര്‍ഡ് ബോര്‍ഡില്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതി, 'കഴുത ഉടന്‍ എന്റെ കൃഷിയിടത്തില്‍ നിന്നും പുറത്തു പോകണം'
ആ ഫലകം അയാള്‍ വലിയ വടിയില്‍ ബന്ധിച്ചു ആണിയടിച്ചുറപ്പിച്ചു, എന്നിട്ട് അതെടുത്ത് കഴുത മേഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പാടത്തിനടുത്ത് ഉയരമുള്ള ഒരു സ്ഥലത്ത് കൊണ്ടു പോയി പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചു.
രാവിലെ മുതല്‍ വൈകുന്നേരം വരെ അതു കഴുതയുടെ മുമ്പില്‍ കാണിച്ചിട്ടും കഴുത പുറത്തു പോകാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല.
'കഴുതക്ക് എഴുത്തു വായിക്കാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ടാവില്ല'
കര്‍ഷകന്‍ പരിതപിച്ചു അയാള്‍ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. നന്നായി കിടന്നുറങ്ങി.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കുറെയധികം ഫ്‌ളക്‌സ് ബോര്‍ഡുകള്‍ ഉണ്ടാക്കി. കുട്ടികളെയും അയല്‍വാസികളെയും നാട്ടുകാരെയും കൂട്ടി ഒരു 'പ്രകടനമായി' പാടത്തേക്കു ചെന്ന് നിരനിരയായി നിന്ന്, എല്ലാവരും ബോര്‍ഡുകള്‍ കൈകളിലേന്തി ഉറക്കെ ആക്രോശിച്ചു 'പുറത്തു പോകൂ..പുറത്തു പോകൂ.. കൃഷിയിടം വിട്ട് കഴുത പുറത്തു പോകൂ..' 'മൂരാച്ചികഴുത തുലയട്ടെ'
കഴുത മേയുന്ന പാടത്തിനു ചുറ്റും തടിച്ചു കൂടി വലയം തീര്‍ത്ത് അവര്‍ ഉച്ചത്തില്‍ ഇങ്ങനെ അലറിക്കൊണ്ടിരുന്നു
'പുറത്തു പോകൂ, കഴുതേ, പുറത്തു പോകുന്നതാണ് നിനക്ക് നല്ലത്' കഴുത കഴുതയുടെ ജോലി നിര്‍ബാധം തുടര്‍ന്നു, അത് വിളതിന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു, ചുറ്റും നടക്കുന്നതൊന്നും അതിനൊരു പ്രശ്‌നമായില്ല.

അന്ന് സൂര്യന്‍ അസ്തമിച്ചു ക്ഷീണിച്ചവശരായ ജനക്കൂട്ടം നിരാശരായി അവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി

മൂന്നാം ദിവസം രാവിലെ അവര്‍ പുതിയ പോംവഴിയെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു, കൃഷിയിടത്തിന്റെ ഉടമ അയാളുടെ വീട്ടില്‍ ചിന്താനിമഗ്‌നനായി പുതിയ പദ്ധതിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും വിളവുകള്‍ മുക്കാല്‍ ഭാഗവും കഴുത തിന്നു തീര്‍ത്തിരുന്നു. അയാള്‍ പുതിയ ഐഡിയ പുറത്തെടുത്തു, കഴുതയുടെ ഒരു കോലം ഉണ്ടാക്കി അതിനെ കഴുതയുടെ മുന്നില്‍ കൊണ്ടു പോയി നിര്‍ത്തി അതില്‍ പെട്രോളൊഴിച്ച് തീ കൊടുത്ത് കത്തിച്ചു കത്തുന്ന കോലത്തിലേക്ക് ഒരു വട്ടം നോക്കിയ ശേഷം കഴുത വീണ്ടു തന്റെ തീറ്റ തുടര്‍ന്നു.

'എന്തൊരു ധിക്കാരം!! കഴുതക്കെന്തേ ഇതൊന്നും മനസ്സിലാകാത്തത് ?' അവര്‍ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു.
'കഴുതയുമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്യാന്‍ നമുക്ക് ഒരു നിവേദക സംഘത്തെ അയക്കാം' അവര്‍ ഒന്നിച്ചഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
അങ്ങനെ അവര്‍ കഴുതയെ സമീപിച്ചു അവര്‍ കഴുതയോട് പറഞ്ഞു: 
'ഈ കൃഷിയടത്തിന്റെ ഉടമ നീ പുറത്തു പോകണമെന്നാവശ്യപ്പെടുന്നു, ന്യായം അയാളുടെ പക്കലാണ്, നീ എന്തായാലും ഇവിടം വിട്ടു പോകണം'
കഴുത അവരെ നോക്കി വീണ്ടും വിള തിന്നാനാരംഭിച്ചു നിരന്തരമായ ശ്രമങ്ങള്‍ പിന്നെയും നടത്തിയെങ്കിലും ഫലമുണ്ടായില്ല, ഒടുവില്‍ ഉടമസ്ഥന്‍ ഒരു മധ്യസ്ഥന്‍ മുഖേന ഇങ്ങനെ ഒരു നിര്‍ദ്ദേശം കഴുതയെ അറിയിച്ചു 'കൃഷിയിടത്തിന്റെ ഉടമ കൃഷി നിലത്തിന്റെ ചില ഭാഗം വിട്ടു കൊടുത്ത് ഒരു നീക്കു പോക്കിന് തയ്യാറാണ്' കഴുത മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല
ഉടമ ചോദിച്ചു: 'മൂന്നിലൊന്ന് ?'                                                                                                      കഴുത മിണ്ടാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല അയാള്‍ ചോദിച്ചു 'പകുതി ?'                                                        കഴുത അപ്പോഴും നിശബ്ദത പാലിച്ചു 'ശരി.. എങ്കില്‍ നിനക്കിഷ്ടമുള്ളയത്ര എടുത്തോളൂ... എന്നാലും അധികമാകരുത്' കഴുത തല ഉയര്‍ത്തി.
അപ്പോഴേക്കും അതിന്റെ വയര്‍ നന്നായി നിറഞ്ഞിരുന്നു ! അത് മെല്ലെ കൃഷിയിടത്തിനു പുറത്തേക്കു നടന്നു എന്നിട്ട്  എല്ലാവരെയുമായി നോക്കി.  ജനങ്ങള്‍ സന്തോഷിച്ചു 'അവസാനം കഴുത സമ്മതം മൂളിയിരിക്കുന്നു' അവര്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
സ്ഥലത്തിന്റെ ഉടമ ഉടനെ കുറെ കുറ്റികള്‍ കൊണ്ടു വന്ന് കൃഷിയിടത്തെ രണ്ടു പകുതിയായി അളന്ന് മുറിച്ച് ഒരു ഭാഗം കഴുതക്കു നല്‍കി. മറ്റേ ഭാഗം അയാളുമെടുത്തു. പിറ്റേന്നു രാവിലെ കര്‍ഷകന്‍ വന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ കഴുത തന്റെ ഭാഗം ഒഴിവാക്കി കര്‍ഷകന്റെ ഭാഗത്തില്‍ കടന്ന് വിളവു തിന്നുന്നതാണു കണ്ടത്.

നമ്മുടെ കര്‍ഷക സഹോദരങ്ങള്‍ വീണ്ടും പ്ലക്കാര്‍ഡുകളും പ്രകടനങ്ങളുമായി വീണ്ടുമൊരു സമരത്തെക്കുറിച്ചാലോചിച്ചു തുടങ്ങി പക്ഷേ ഇനിയുമൊരു ശ്രമം വിഫലമാകുമോ എന്ന് അവര്‍ ഭയന്നു. ഇത് നമ്മുടെ നാട്ടിലെ കഴുതയല്ലെന്നും മറ്റെവിടെ നിന്നോ വന്നതാണെന്നും അതാണിതിനു മനസ്സിലാകാത്തതെന്നും അവര്‍ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.

അവസാനം ഉടമ തന്റെ നിലവും ഉപേക്ഷിച്ച് വേറെ നാട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള വഴികള്‍ ആലോചിച്ചു. പക്ഷെ ഹതാശയരായ മുഴുവന്‍ ഗ്രാമീണരെയും ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് അപ്പോള്‍ അവരുടെ ഇടയില്‍ നിന്നും ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ചാടി വന്ന് ഒരു വടിയെടുത്ത് പാടത്തേക്കിറങ്ങിച്ചെന്ന് കഴുതയുടെ മുതുകത്ത് നാല് വീക്കു വെച്ചു കൊണ്ടുത്തു അടികൊണ്ട് പുളഞ്ഞ കഴുത നിലവിളിച്ചു കൃഷിയിടത്തിനു പുറത്തേക്ക് ഓടിപ്പോയി.
'ഇതിത്രയും എളുപ്പമുള്ള സംഗതിയാണോ ?'
അതോ ഇതു മാന്ത്രിക വിദ്യയോ?'
അവര്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു 'ഈ കുട്ടി നമ്മളെയെല്ലാം അപമാനിച്ചിരിക്കുന്നു ആളുകള്‍ ഇനി നമ്മെ പരിഹസിക്കും'
ഉടനെ അവര്‍ സംഘം ചേര്‍ന്ന് ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ കൊന്നു കളയുകയും ആളുകള്‍ക്കിടയില്‍ തലയുയര്‍ത്തി നടക്കാന്‍ കഴുതയെ തിരികെ കൃഷിയിടത്തിലെത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീടവര്‍ ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ രക്ത സാക്ഷിയായി വാഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു.  
(2009 ന്റെ തുടക്കത്തില്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ വ്യാപകമായി പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു ആക്ഷേപഹാസ്യം.)
Read more

ചെന്നൈ മഹാ നഗരത്തില്‍

 ഈ നഗരം എനികായി കരുതി വച്ചത് എന്തായാലും മുഴുവനായി  തന്നെ ഉള്‍കൊള്ളാന്‍ സജ്ജമായി തന്നെ യാണ്  'alappey - chennai ' എക്ഷ്പ്രെസ്സില് നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയത്.
ആദ്യമായി നഗരത്തെ വലംവപിച്ച ഓട്ടോ ചേട്ടന്‍ ഒരു പുലി തന്നെയാണ്. F1 racer Micheal Schumacher പോലും തോറ്റുപോകും വിധം ഓട്ടോ ചേട്ടന്‍ പറത്തിയ കുഞ്ഞു വിമാനം എന്നെ നോകി സലാം പറഞ്ഞു മടങ്ങുമ്പോള്‍ സമയം 10 : 10 (രാവിലെ).

നാളെ രാവിലെ എങ്ങന്ടോ ഒരു Green Park ഹോടലില്‍ പോവണം എന്നുല്ലതോണ്ടും രാത്രി ട്രെയിനില്‍ ഉറങ്ങാന്‍ ഇടം കിട്ടാതെ മൊബൈല്‍ ല് sms അയച്ച് രസിച്ചതിനാലും സത്യായിട്ടും ഇപ്പം ഉറങ്ങാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

അങ്ങനെ ഏപ്രില്‍ 11 രാവിലെ തന്നെ Induction program നു പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത്  എത്തി. പരിചയം ഉള്ള മുഘങ്ങള്‍ തേടുന്ന എന്റെ കണ്ണുകള്‍ക് സംഗീത ചേച്ചിയെ മാത്രം കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ചേച്ചി എന്റെ അരികില്‍ വന്നു 'ഹായ്' പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ അധ്ബുധപെട്ടു. രജീഷ് ഏട്ടനും ചേച്ചിടെ അച്ഛനും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ആ ദിവസം ഒരു നല്ല ഐസ് ക്രീമില്‍ പതിഞ്ഞ ഭൂമി കുലുകത്തില്‍ എത്തി നിന്നു.

April 20
അങ്ങനെ ഇന്നും തീര്‍ന്നു. ശീതീകരിച്ച മുറിയുടെ ആലസ്യമോ ഇരുന്നു കറങ്ങും ചെയറിന്റെ വൈകല്യമോ, എന്റെ നടുവ് വേദനിക്കുന്നു. "മൂവ്" വാങ്ങണം ഒരെണ്ണം. ഇനി രണ്ടുനാള്‍ വെടി നിര്‍ത്തല്‍ കരാര്‍ പോലെ ആശ്വാസത്തിന്റെ ലീവ് കിട്ടി. കുറെ നല്ല കൂട്ടുകാര്‍. കുറെ നല്ല ദിവസങ്ങള്‍. ഓരോ കണ്ണിലും വിടരുന്ന പുഞ്ചിരിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ പറയാതെ പറയുന്നു 'നമ്മള്‍ ഒന്നാണ്'. ജീവിതാവസ്ഥയില്‍ എനിക്കുള്ള ആഗ്രഹം ഇത്ര മാത്രം - മെനു നോകാതെ ഭക്ഷണം ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്യാനും മുഖം നോകാതെ സംവധികാനും കഴിയുന്ന അവസ്ഥയിലേക്കുള്ള എത്തണം



April21
എന്നും എവിടെയും എന്റെ പേരിനു വാലായി, അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു തുടര്‍ച്ച എന്നോണം "അസ്പിരെ" കാണാം, ഒരുപാട് സുഹൃത്തുകള്‍ ചോതിക്കയുണ്ടായി "എന്തെ ഇത് ?" [എന്റെ hclt colleague സ്വാതി എന്നോട് ചോധികയുണ്ടായി, പിന്നീട് എന്റെ റൂം മേറ്റ്‌ അശ്വിന്‍ ഉം ചോദിച്ചു. ]
അതിനു പുറകെ കുറേപേര്‍ അത് കോപ്പി അടികാനും തുടങ്ങി. എവിടേയോ വച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ പേരാണോ എന്നുപോലും ചിലര്‍ ചോദിച്ചു. ചിലര്‍ dictionary എടുത്തു പരിശോധിച്ചു - വലിയ കാര്യത്തെ ഉദ്യേശിച്ചു പ്രവര്ര്തികുക. സത്യം എന്തായാലും ഞാന്‍ പറയുന്നത് ഇങ്ങനെ - എന്റെ ആദ്യ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ MMXR പ്രോസിസ്സോര്‍ ഉള്ള Windows95 ലോഡ് ചെയ്ത 64MB RAM ഉള്ള ACER ന്റെ മോഡല്‍ നെയിം ആണ് "Aspire"

കൊച്ചിയുടെ തെരുവോരങ്ങളില്‍ രാവിലെയെന്നോ രാത്രിയെന്നോ ഇല്ലാതെ "BMW,ബെന്‍സ്‌,wolswagon...." മത്സരിച്ചു ഓടുന്ന കാഴ്ച വളരെ രസകരമാണ്. അങ്ങ് പാലാ  കോട്ടയം പോയാലോ, കഥ ഇങ്ങനെ.  ഓടിട്ട വീടിന്റെ മുന്നില്‍ ടാര്‍പോളിന്‍ മറച്ചു വച്ച പുതിയ prado ,ബെന്‍സ്‌,bmw ഉം കാണാം. നിമിഷങ്ങള്‍ കൊണ്ട് വളരുന്ന കേരളത്തെ കുറിച്ച് എനിക്ക് അറിവുണ്ടാകുന്നത് ചെന്നൈ എന്നാ മഹാ നരകത്തില്‍ എത്തിയപ്പോഴാണ്.
OMR നു ഇരുവശവും ഇന്‍ഫോസിസ് മുതല്‍ accenture വരെ തലയെടുത്ത് നില്കുമ്പോഴും തെരുവോരങ്ങളില്‍ കാണുന്ന കാഴ്ചകള്‍ അത്രക്ക് ഭംഗി ഉള്ളതല്ല. ഇന്ത്യയുടെ സ്വന്തം മാരുതി-suzuki യും ടാറ്റാ ദാമ്മീസ്ഉം പോലെ ചവറു മാത്രം കൂട്ടി ഇട്ട പാതകള്‍.
പിന്നെയാണ് കാര്യങ്ങള്‍ മനസിലായത്. ഞങ്ങളെ പോലെ വെറും സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എഞ്ചിനീയര്‍ എങ്ങിനെ ഇത്ര വിലയുള്ള കാര്‍ വങ്ങും ? രാവിലെ 9 മുതല്‍ തുടങ്ങുന്ന കലാപരിപാടികള്‍ എപ്പോള്‍ അവസാനിക്കും എന്ന് പോലും നിശ്ചയം ഇല്ലാത്ത ഒരു പറ്റം ജീവിതങ്ങള്‍.
ശീതീകരിച്ച മുറികള്‍ ഞങ്ങള്കാണോ എന്നുപോലും ഞങ്ങള്‍ സംശയിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ജീവിതം ഒരു തമാശ നിറഞ്ഞ നാടകമാണ്. അവിടെ ചിരികുന്നവന്‍ സ്വയം മറകുന്നു.
Read more

Day without any suprise feb-14

Romeo-Juliet painting, the most romantic...???
specially on this Valentin's Eve...!!!

[An oil painting of Romeo and Juliet by Frank Bernard Dicksee in 1884 is widely believed to be the most popular romantic painting, topping a survey conducted in UK. It shows the Shakespearean couple kissing on their wedding night.]


I dont like to say the day was miserable. I got a late night chat from my sister ashu. After a long break of weeks came online. It ends over morning. Some times I feel am not alone in the world, God is always great to us in such a way that maintain the relation strong as a dream. Yes, its a dream ! None in the world can accept me except my sister. Valentines' day of 2012 marked a big chat notes in facebook message box from  my sweet sister. And I assured to meet on April 1st. Rest are like my diary note...it make bore you dear readers.

I like to say a love story this moment, but it may hurt you ! It doesnot has a Hero. Let him be Anuraj. He proposed his junior belongs to same department. He dont know anything about our heroine. Just a time pass or some affection. No real love exists. As every cheap proposals it also gone to trash. After a period of months some sparks of electric waves may happened in the brain of Anuraj. He published may pictures of herione in social communities; stupidity continues. Questioning, clashes, harrasments, and what ever may happen in the situtation in common should be occured here also. And the man became isolated from all. These cold war continues from him. Helpless heroine......
I came to say that, if any love proposals rejected better you leave the place or try to love more...

Man who Requesting Love  should not do these things when he is with genuine love.
"Love says to care more and not even think to hurt in any way"

Read more

എന്റെ ബ്ലോഗ്‌ എങ്ങിനെ ഉണ്ടായി ?

അത്ര വലിയ ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോടികരുതേ ഈ പവത്തോട്‌ !! സാമാന്യം വിവരകേട്‌ തലക്ക് പിടിച്ച ഒരു ചിലന്തിയാണ്‌ ഞാനും. ചിലന്തി എന്നാല്‍ വെബ്‌ അഥവാ ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌. സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍കിംഗ് ഉണ്ടാകുന്ന കാലത്തിനും മുന്‍പ്, എന്നാല്‍ അതുമായി ഞാന്‍ കണക്ട് ആകും മുന്‍പ് എന്റെ മനസ് ഗൂഗിള്‍ സെര്‍ച്ച്‌ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
Anuraj's First Website 

സ്വന്തമായി ഒരു വെബ്‌ പേജ് എന്ന ലക്‌ഷ്യം മാത്രമേ ശരാശരി മലയാളിക് അന്ന് സ്വപ്നം കാണാന്‍ അര്‍ഹത ഉള്ളു. അങ്ങനെ ഒരു ഫ്രീ വെബ്‌ പേജ് എന്ന ലക്‌ഷ്യം എന്നെ കുറെ സൈറ്റ് കേറി നിരങ്ങാന്‍ പടിപിച്ചു.
ഇതിനു തിരി മരുന്ന് ഇട്ട എന്റെ ക്ലാസ്സ്‌ മേറ്റ്‌ ഫവാസ് - ഫയാസ് സ്വന്തമായി ഒരു സൈറ്റ് യാഹൂ ല് ഉണ്ടാകിയിരുന്നു. പ്ലസ്‌-ടു കഴിഞ്ഞപോള്‍ എന്റെ വീടിലും ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ കണക്ഷന്‍ എടുത്തു. അപ്പോള്‍ തന്നെ ഞാന്‍ യാഹൂ ല് തപ്പി നോകി. പക്ഷെ അവിടെ എങ്ങനെ വെബ്‌ സൈറ്റ് ഉണ്ടാകാം എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. പിന്നെ synthasite .com എന്ന സൈറ്റ് ല് ഒരെണ്ണം ഉണ്ടാകി. പിന്നെ ബ്ലോഗ്സ്പോട്ട്/ബ്ലോഗ്ഗര്‍ എന്ന സിറെലും ഉണ്ടാകാം എന്ന് മനസിലായപ്പോള്‍ ഇത് ഉണ്ടാകി. ഉണ്ടാകി വച്ചപ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം എന്നൊന്നും അറിഞ്ഞൂടായിരുന്നു. html അറിയാത്തവന്‍ എന്ത് ചെയ്യാന്‍ ?
പിന്നീട് കോളേജ് ജീവിതം തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അറിയാന്‍ ഉള്ള ആഗ്രഹം ഒരുപാട് കൂടി. ലൈബ്രറി, നെറ്റ് ലാബ്‌ കേറിയിറങ്ങി ഒരു കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സയന്‍സ് എഞ്ചിനീയര്‍ ആവാന്‍ പരിശ്രമിച്ചു തുടങ്ങി. കഥ ഇനിയും ഉണ്ട്, പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ ഇത്രേം മതി.  introduction മാത്രേ ആയോള്ളൂ....
Read more

Set Back to Sasurie


Set back at Sasurie…..

 

The day as usually started with the siren from the clock tower as it hit ‘10’ during the early morning. I got up from my “dialer” [a bed with a digital programmed dial] which reminded me that it was my first day at my “Callial” [college].
My grand father used to always tell me that it was fun to be in “Callial” and it seems that they used to call it as a “college” at that time. I was not able to stop my anxiety to get there, which pushed me to do my routine activities by 10:30 A.M. my dad was cleaning his “shoezrappers” [a shoe with a liquid propellant that helps in flying]. When we started from the house, I continuously focusing my goggle at various angles to spot the college.
A sudden brightness struck my eye at a height of 1500 meters from the ground and it read “S.C.E.R.C” [Sasurie Callial of Engineering & Robotics Cell].
The gate of the college opened on it’s own, spelling a welcome message.
I could see a robot at the side which asked me for my details and on doing so gave me a card which would traffic my attendance on its own. I was asked by the robot to go to a lift no ‘829 f626r’ which would lead to my class room. At the lift I came to know that ‘f’ stands for ‘floor’ and ‘r’ stands for ‘room’. I was taken straight to the classes to find a Homosapien since I was one among them. To my amazement I was able to find three of them there.

We became friends in no time though my translators didn’t work nicely as we spoke different languages. We were asked together at a big hall where we given pods with recorded version of speech and college proceedings, so that we could listen to the same when we had time. We were all given laptops which had the entire syllabus for the ‘95’ day course and the name of the robots, which should take the respective subject. There were robots for taking all disciplinary actions as well. There was a well built robot with a “square tummy” which used to catch students and punish them with unusual dollars [Indian dollars] if they are not in proper dress code.

Discipline was a must and it makes “Sasurie Callial” a golden bowl among engineering students. The catering robots named “Manofeeds” compelled each one of us for our ‘menu’. They reminded us of the total shocks that they may give through “hoarated electric circuits” to which our ‘shoezrappers’ are connected. So we were in time in our “court feeders” [canteen] and we had our “nutrile” and vitamin rich fluid [2ml->4drops~to 250 ml glucose].

We were then backing to our class rooms through floorflyers. Each one of us were provided with floorflyers. Mine was Rampsy-60. When I reached my class and I was provided with a digital pen [with sound and video recorders]. My grand father Anuraj P.R [former student of SCERC[2007-2011] batch always remembered me of his olden periods at SCERC and categorized it as a discipline cell. Our afternoon session was coordinated by derolli, a pure robot [pure means grade assigned by SCR] and she was programmed to advise us and did it finely and we slept finely. She was coded by our human HOD in such a way that she doesn’t respond or recognize when we sleep. The last hoptian [in olden day-period] arrived and we were asked to go to our “ladkerroom” where we have to keep our stored “digital pens”, ipods and laptops and give our attendance to ‘HOD’ thought our personal ‘biometric instrument’ where we keep our internal or external senses an pan code. My instrument sensed it and I was freed from SCERC for 2080 November 19 and reached my home within 38 seconds.




A chapter from Rosselle Robert’s diary [grandchild of Anuraj R & Richlle Deburg].
Read more

Anuraj tweets


Read more

Contact Me

Read more

The Person Anuraj


aNuRaj- a simple guy having innovative thoughts[some times foolish too..], no one yet caught me in love !!! little of close friends and a lot of common friends[trying to avoid most].

aFter the teeN I feeL youTh witHout moNey is a biG proBlem. uNdetereminEd chaRacter with opEn tAlk is my weAkness. 

a laZy blogger and a goOd gooGler
neveR sAy lieS wHile am sileNt !!
daY withoUt a proBlem is miseraBle
liKe snAps than lenGthy fRames


Anuraj Chittilamchery
I'm Anuraj  living in Chittilamchery [Melarcode Panchayath], Palghat, Kerala. Now a computer engineering student, completed my Graduation in 2011 from Sasurie College of Engineering [Vijayamangalam-Tamilnadu].



Full name
Date of Birth
Star
Father
Mother
Brother
Full Address
Phone number
e-mail

Anuraj R
16 August 1989, 10PM IST
Leo (Karkidakam 31-Avittam)
Ramankutty M (Business)
Komalam K (Home Manager)
Arunraj R (Automobile Engineer)
Padinjare House, Nochukulam, Chittilamchery, Palakkad, Kerala-678704
+91 9XXXXXXXXXX
xxxxxx@gmail.com

 Education 
 

my Schooling happenEd insiDe a kiloMeter, so no cTs, no bUs tAlks, and more in noT

LKG-IV:    CNS Trust English Medium School Chittilamchery
V-VII:        AUPS Chittilamchery
VIII-XII:   MNKMHSS Chittilamchery

Higher Studies 

Quite funny years I walked through the corridors of library and netlab with the thurst of knowledge cant get from classrooms; I remember some fights, love proposals, email hackings, onam celebs, dept funct, annual days, weekend canteen treats, night call offers, last night univ xam rushes and some good moments with nice fellows and much stupid girls.

Bachelor of Engineering in computer science 2007-2011 Sasurie College of Engineering, Vijayamangalam, Tiruppur District, Tamilnadu Anna University Coimbatore.  
 

For time pass I do Value added Courses: .Net, PHP [C-Dit], DCA [Jawahar Society], CJEV4 [NIIT], Junior Animator [G-tec]



In Social Networks
Facebook  anurajpr
Twitter      anurajr
Orkut        Anuraj
Chats
Gtalk   anurajram
Skype anurajram
MSN  anurajr@live.in
Read more

Anu on Fb

Read more

Chittilamchery and Anuraj Palakkad

Am Anuraj tried to correct those fellows. Google and Facebook is not coming to same stream to understand Chittilamchery is standard letter of Chittilamchery place. Another problem is the usage of Panchayath. Melarcode Panchayath is not an issue. But mostly don't know Chittilamchery is in Melarcode Panchayath.

Anuraj Chittilanchery
Anuraj Chittilamchery Palakkad Alathur Nenmara


Chittilamchery is a personal chittilamcherry place and you can see all the things of chittalanchery in facebook is misspelled as need you can rewrite as chittilamchery.  
Chittilamchery is not a place of good people. It is full of land lords. Chittilamchery and chittilanchery are same but google only mark as CHITTILAMCHERY. Whereas Facebook and Bing mark as Chittilanchery. If you have any problem in this issue come to Chittilamcherry and meet me as your wish in same time as Anuraj is in Chittilamcherry.
Read more