-->

ഇനിയും ഒരു പൂക്കാലമോ ?

കാലത്തിൻ കയ്യൊപ്പ് പതിഞ്ഞ മണൽ തിട്ടിലൂടെ നടന്ന് തളർന്ന് കിത്തക്കുമ്പോൾ ആകാശത്തിൽ അതിശയം എന്നോണം ഒരു മേഘം മഴക്കായ് ഒരുക്കം കൂട്ടി. ആ മഴ പെയ്തെങ്കിൽ എന്ന് ഒരുപാട് ഞാൻ ആശിച്ചു പോയി. പക്ഷെ എന്നെ കൊതിപിച്ച് ഒരു കാറ്റിന്റെ തോളിൽ അങ്ങ് ദൂരെ എവിടെക്കോ മറഞ്ഞു പോയി. പലപ്പോഴും നമ്മൾ ഒരുപാട് ആശിച്ചു പോകുന്നു.


ഓരോ ആഗ്രഹങ്ങളും സുഖമുള്ള വേദനകൾ നൽകി തിരിച്ചു പോയി. വേവലാതി പെടാനും പരിഭാവികാനും എനിക്ക് എന്തവകാശം ? എന്നിരുന്നാലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ കണ്ണിമാങ്ങയെക്കാൾ സ്വാത് പഴമാങ്ങക്ക് ഉണ്ടാവണമെന്നില്ല. പറയുവാൻ മാറ്റിവച്ച വാക്കുകളേക്കാൾ ചിലപ്പോൾ അവള്ക്ക് എന്നിൽ ഇഷ്ടപെട്ടത് ഒരിക്കലും പറയാതിരുന്ന പ്രണയത്തെ ആവും എന്റെ കിനാവിന്റെ താരാട്ടുകൾ അവൾകുകൂടി പരിചിതമായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ ലോകം എത്ര സുന്ദരമായേനെ. പറയാതെ എന്നെ അറിയുവാൻ അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ ജന്മം പുന്നയമായേനെ.


സ്വയം ആശ്വസിക്കാൻ, നാം തന്നെ നമ്മളെ പറ്റിക്കാൻ കാരണങ്ങൾ മിനഞ്ഞെടുക്കുന്നു.  

ഒരിക്കൽ തോറ്റിടത്ത് ഇനി ഒരിക്കലും മനസുകൊണ്ട് പതറാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. 

0 comments:

Post a Comment