-->

അവള്‍ ലക്ഷ്മി

ഒരു ചെറിയ യാത്ര. ഇനിമുതല്‍ ഈ യാത്ര പതിവാണ്. ഒന്നര മണികൂര്‍ ചുറ്റി തിരിഞ്ഞുള്ള ചെന്നൈ യാത്രയാണ് എന്ന് ഓര്കുമ്പോള്‍ വിഷമം തോനുന്നു.  മെയ്‌ 17 ന് രാവിലെ 11 മണിക് 'ടാള്‍കിംഗ് ടെക്നോളജി' യില്‍ 'രമ്യയെ' കാണണം. തനിച്ച്പോവാന്‍ അറിഞ്ഞൂടാ എന്നതിനാല്‍ 'ജെയിന്‍ കോളേജ്'  വരെ ഷെയര്‍ ഓട്ടോ ല് കേറി മറ്റു കൂട്ടുകാരെ കാണാന്‍ യാത്രയായി. അവര്‍ക്കും കാണണം രമ്യയെ. അവിടെ ചെന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരുപാട് സമയം ഉണ്ട്  എന്നതോന്നല്‍ ; പതിവില്ലാതെ രാവിലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചാലോ എന്ന് ഒരു തോന്നല്‍ . അടുത്ത് കണ്ട ഒരു മലയാളി ചേട്ടന്റെ ഹോട്ടല്‍ കേറി ഇരുന്നു ഇടിളി ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു. ഇടിളി വന്നു, ഉഴുന്ന് വട വന്നു. കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ വെറുതെ മെല്ലെ ചാഞ്ഞു ഓടികൊണ്ടിരുന്ന പാവം ഫാന്‍ ചുവട്ടിലോട്ടു വരുന്നു. ദേ ആ മൊബൈലില് കളിചോണ്ട് ഇരിക്കുന്ന ഹിന്ദി ചേട്ടന്‍ .....പാവം ഫാന്‍ .....ഭാഗ്യം ഫാന്‍ നിന്നു . ഹിന്ദി ചേട്ടന്റെ ഒരു കാര്യമേ. ഒരു 10cm മുകളില്‍ പാവം ഫാന്‍ ഞാണിന്മേല്‍ തൂങ്ങി നില്കുന്നു. അനര്കോണ്ട സിനിമേലെ പാമ്പ് പോലെ. ഒരു നിമിഷത്തെ നിശഭ്ധത. എല്ലാം വളരെ ഭംഗി ആയി അവസാനിച്ച മട്ടില്‍ ഹിന്ദി ചേട്ടന്‍ ഇറങ്ങി പോയി. ഞാനും.


കുറച്ചു സമയത്തെ കാത്തിരുപ്പിന് ഒടുവില്‍ മിനു ചേച്ചി എത്തി. പിന്നെ കലൈ, സതീഷ്, കാര്‍ത്തിയും എത്തി. ഞങ്ങള്‍ തിരുവാന്മായൂര്‍ പോയി.  അവിടെ കുറച്ചു സമയം ആര്‍ക്കോ വേണ്ടി കാത്തു നിന്നു. അതിനിടയില്‍ ഒരു ചെറിയ പെണ്‍കുട്ടി വന്നു. മുഷിഞ്ഞു കരിപുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരിച്ച അവള്‍ ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് വന്നു. ആദ്യം എന്റെ മുന്നിലേക്ക്‌ കൈ നീട്ടി. ഒരുകാല്‍ പിന്നോട്ട് വച്ച് ഞാന്‍ മിനു ചേച്ചിയെ നോകി. ചേച്ചി എന്നെ കളിയകി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു - പാവം കൊച്ചല്ലേ കൊടുക് വല്ലതും. പോക്കറ്റില്‍ കൈ ഇട്ടപ്പോള്‍ തടഞ്ഞത് അഞ്ചു രൂപ. അയ്യോ അത് വേണ്ട. പിന്നെ ഒരു രൂപ ഉണ്ടോ നോകി. ഇല്ല ! രണ്ടു രൂപ കൊടുത്തു. എന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും കിട്ടിയതും ആ കുട്ടി നേരെ തിരിഞ്ഞു മിനു ചേച്ചിടെ കാലില്‍ തൊട്ട് എഴുന്നേറ്റ് വല്ലതും തരണേ എന്ന് തമിഴിയില്‍ പറഞ്ഞു. മിനു ചേച്ചിയും പെട്ട്. ഇത് ഇവിടെ സ്ഥിരം വേലകള്‍ ആണെന്ന് സതിഷ് എന്നോട് പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ചേച്ചി എന്തോ കൊടുത്തു. പിന്നെ ബാകി ഉള്ളവരുടെ അടുത്തായി അംഗം.
അവര്‍ ആരും തന്നെ കൊടുക്കാന്‍ തയ്യാര്‍ ആയില്ല. അതിനു ഇടയില്‍ സതിഷ് എന്നോട് ഒരുകാര്യം ചോദിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ ചോദിച്ചു- "എന്കുടെ വരേയാ, വേല വാങ്ങിത്തരാം ?"
അപ്പോള്‍ അവള്‍ എന്നോട് തിരിച്ചു ഒരു ചോദ്യം - "എന്കൂടെ വരേയ വീടില് ചോറ് പോട്ടു തരാം !"
ഞാന്‍ നെട്ടി പോയി ആ കാന്താരിയുടെ മറുപടി കേട്ട്.
ഇപ്പൊ സമയം ഇല്ല പിന്നെ വരം എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
എന്താ അവളുടെ പേര് എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ എന്നോട് പത്തു രൂപ തന്നാല്‍ പറയാം എന്ന് പറഞ്ഞു. അവള്‍ക് എന്റെ രണ്ടു രൂപയ്ക്കു യാതൊരു വിലയും ഇല്ലാത്ത പോലെ തോന്നി. കാരണം അവളുടെ പേര് "ലക്ഷ്മി" എന്നായതോണ്ടാവം.
അവളെ ഓടിച്ചു വിടേണ്ട രീതിയില്‍ ഓരോന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. മറുപടി പറയാന്‍ നിന്നാല്‍ ബാകി കസ്റ്റമേഴ്സ് കൂടി വഴുതി പോകും എന്ന് കരുതിയാവും അവള്‍ അവിടെ നിന്നു ഓടിപോയി.

ഇത് പോലെ എത്രയോ ബാല്യങ്ങള്‍ തെരുവില്‍ ഉപേക്ഷികപെട്ടും ശിക്ഷിക്കപെട്ടും ജീവിക്കുന്നു. അതെല്ലാം ഓര്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ കണ്ണുകളില്‍ അറിയാതെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണ് നീരെങ്ങിലും വരും. നമുടെ ബാല്യങ്ങള്‍ എല്ലാം എത്ര മധുരം നിറഞ്ഞതാണ്‌. ഭക്ഷണത്തിന് വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യുന്ന നിരക്ഷരരായ ഒരു കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടിയെ ഞങ്ങള്‍ കണ്ട് അകന്നപോള്‍ ആ ബസ്‌ യാത്രയില്‍ പലതും ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു. നമ്മുടെ ജീവിത സുഗതിനായുള്ള ഓട്ടത്തില്‍ ഇവരെ ഒര്കുവാന്‍ സമയം കിട്ടാറില്ല. അവസാനം അവരുടെ മാതാ പിതകളെ കുറ്റം പറഞ്ഞ് എല്ലാം ആ കുട്ടികളുടെ വിധി എന്ന് ആശ്വസിച്ച് പതിയെ മറക്കും.

ഇരുപത്തി നാല് മണികൂരിനു മുന്നേ വീണ്ടും ഒരു കാഴ്ച കണ്ട് ഞാന്‍ ചെന്നൈ എന്നാ മഹാ നഗരത്തെ കുറിച്ച് അഭിമാനിച്ചു. കിലപൌക് റെയില്‍വേ സ്റ്ഷനില്‍  ഇറങ്ങി നടകുമ്പോള്‍ വഴിയുടെ രണ്ടു വശവും ചേരിയാണ്. ഞാന്‍ ഇത് വരെ നേരില്‍ കാണാത്ത ഒരു പ്രദേശം. ഒരു തമിള്‍ സിനിമയുടെ ചേസ് ന് വേണ്ടി ഒരുക്കിയ സെറ്റ് പോലെ തോന്നി. അവിടെ ഉള്ള ജീവിതങ്ങള്‍. ഓരോ കണ്ണിലും നിരാശയും ലക്ഷ്യവും  ഇടകലര്‍ന്ന വികാരം. ഒരു ഡോകുമെന്ററി കണ്ട് തീര്‍ത്ത അനുഭൂധി തോന്നി. മെട്രോയും ഉര്‍ബന്‍ ട്രെയിനും ഓടുന്ന വഴികളില്‍ ദിനവും നാം കണ്ട് മൂക്കും വായും പോതുന്ന മറ്റൊരു ഇന്ത്യന്‍ നഗരമാണ് ചെന്നൈ. മറക്കാം അവരെ, നമ്മുടെ സ്വപ്ന തുല്യമായ ജീവിത മോഹങ്ങള്‍ക് വേണ്ടി. അല്ലെങ്കില്‍ അവരെ കുരുതികൊടുക്കാം - ഒരു നഗരത്തെ അപമാനിച്ചതിന്.

[rest are HCLT confidential as per CODC agreements]






Read more

ഒരുവട്ടം കൂടിയെന്‍ ബാല്യം ഓര്‍ത്തു ഞാന്‍

ഏറെ രസകരമായ ദിവസത്തിന്റെ യാത്രയില്‍ ചുവന്ന വിളക്കുകള്‍ക്ക് ഇടയിലൂടെ നടന്ന് അമ്മുവിന് ടാറ്റാ പറഞ്ഞു  നീങ്ങവേ എവിടെ നിന്നോ അവര്‍ വന്നു. നാല് കുട്ടികള്‍ . അവര്‍ എന്നെ കടന്നു പോയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അറിയാതെ അവരെ നോക്കി ചിരിച്ചു.  എനിക്ക് പുറകിലൂടെ മുന്നില്‍ എത്തിയ ചെറിയ സബ്ദങ്ങള്‍ എന്നെ വിട്ടു മറയും വരെ കൌതുകം തോന്നി.

ഒരു അനിയനും മൂന്നു ചേച്ചിമാരും. അവര്‍ വരിവരിയായി പോകുന്നു. പുറകില്‍ പോയ പച്ച ഉടുപ്പ് ധരിച്ചിരുന്ന കുട്ടി എല്ലാരേയും നിയന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അനിയന്‍ ഒരു ചേച്ചിയെ "പോടീ" എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ വലിയ ചേച്ചി അവനെ ഉപദേശിക്കുന്ന നിമിഷം ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു പോയി. എനിക്കും അതുപോലെ ഒരു ചേച്ചി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ആശിച്ചു . ആ ചെറിയ കുട്ടികള്‍ എന്നെ എന്തെല്ലാമോ പടിപിച്ചു കടന്നു പോയെങ്കിലും ഞാന്‍ മറന്നിരുന്നില്ല  അവരുടെ പേരുകള്‍. "രംഗി എന്ന ചേച്ചിയും ബാല എന്ന കുഞ്ഞനിയനും" ബാകി രണ്ടുപേരുടെ  പേരുകള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞു കേട്ടില്ല. സുഖമുല്ല നിമിഷങ്ങളെ ഓര്‍ത്തു ഞാന്‍ ഉറങ്ങട്ടെ. 
Read more

മച്ചാ എന്നാടാ അവ സൊന്നെ ?

ഒരുനാള്‍ മിനു എന്റെ പരാജയപെട്ട പ്രണയത്തെ(lost love) കുറിച്ച് ചോദിച്ചു  ....വിരഹം വിതറുന്ന sms ഉം പ്രണയം നിറഞ്ഞ fb updates ഉം കണ്ടാവാം അവള്‍ അങ്ങനെ ചോദിച്ചേ... ഈ കഥപറഞ്ഞു തുടങ്ങാന്‍ എനിക്ക് ആവില്ല, അതുകൊണ്ടാവാം ഞാന്‍ അവര്‍ക്ക് എന്റെ ബ്ലോഗിലൂടെ ഈ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നത്.

ഈ കഥ തുടങ്ങുന്നതും അവസാനിക്കുനതും ഇവിടെയാണ്. എന്റെ മനസ്സില്‍ ; വായിച്ചു തീര്‍ന്നാല്‍ മറക്കുക ഞങ്ങളെ.


2009 ഓഗസ്റ്റ്‌: ഞാന്‍ എന്ന ഞാന്‍ അന്ന് ഹോസ്റ്റല്‍ മെസ്സ് ലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഒരുപാട് തടിച്ചുവന്നപ്പോള്‍ [ഹോസ്റ്റല്‍ ഫുഡ്‌ എങ്ങനെ ഉണ്ടാവും എന്ന് നമുക്ക് മാത്രമേ അറിയാവൂ] വെളിയില്‍ ഒരു റൂം വാടകയ്ക്ക് എടുത്തു താമസിക്കുന്ന കാലം. എന്റെ കൂടെ കുറെ തമിള്‍ പയ്യന്‍സും. അക്കാലത്ത് കോളേജില്‍ കൊണ്ടുവന്ന പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ എന്നെ പോലെ പാവങ്ങളുടെ കഞ്ഞികുടി മുട്ടിച്ചു. എന്നും രാവിലെ എക്സാം. ചുമ്മാ ഒരു എക്സാം. അതില്‍ നല്ല ഒരു കാര്യം 2nd യീര്സ്‌ ഉം ഞങ്ങളും ഒരു class room ഇല്‍ ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന് എക്സാം എഴുതുന്നു എന്നതാണ് highlight .  കുറേ മലയാളി തരുണീമണികള്‍ [സ്വയം അവകാശപെടുന്ന ചിലരും ഉണ്ട്] ഉണ്ടെന്നു പലരും പറഞ്ഞും കണ്ടും അറിഞ്ഞു.
വളരെ മാന്യനായി നടിക്കുന്ന കാലം. പെമ്പിളേളര്‍ എന്നോട് മിണ്ടാറില്ല. എന്റെ class ന്റെ വളരെ അടുത്ത് ഉള്ള 2nd year കുട്ടികളെ  പോലും അറിഞ്ഞൂടാ. [ഒരിക്കല്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ചോദിച്ചു എന്തെ ചേട്ടന്‍ ആരോടും സംസാരികാതെ നടകണേ ?]
എന്റെ റൂം നു അടുത്ത് ഉള്ള രമേശ്‌ [ഒരു MCA student ] എന്നോട് ചോദിച്ചു "അപര്‍ണ" യെ അറിയാവോ എന്ന്. കണ്ടുകാണും; പക്ഷെ അറിഞ്ഞൂടാ ഏതാ ഈ സംഭവം എന്ന്. അടുത്ത പേര് "അനഘയെ" അറിയാമോ എന്ന് .....ആ തമിഴന്‍ എന്നെ കളിയാകി- എന്റെ dept -juniors നെ എനിക്ക് അറിഞ്ഞൂടാ.   പക്ഷെ ആ പേര് എനിക്ക്  ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായി. [പിന്നീട് ഒരുപാട് നഷ്ടങ്ങളും] അമീബ ഇരപിടിക്കാന്‍ ഇറങ്ങും പോലെ ഞാനും ഇറങ്ങി. ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് അവളുടെ കഥകള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ എത്തിച്ച് എന്റെ അനിയത്തി ഒരു കാര്യം കൂടി അറിയിച്ചു. "എട്ടന് വേറെ ആളെ നോക്കികൂടെ..." she was a mediator to her graphics sir to propose Anagha during their first year.

അതിന് ഇടയില്‍ ഓണം വന്നുപോയി. എന്റെ പഴയ റൂം മേറ്റ്‌ "ഗജേഷ്" ഓണത്തിന് [ഓണത്തിന് ഇടക് പുട്ടുകച്ചവടം] നാട്ടില്‍ പോകുമ്പോള്‍ അഞ്ജലി യോട് [അനഘയുടെ കൂട്ടുകാരി]  വെറും ഒരു മിറിണ്ട കു വേണ്ടി  "I W "  എന്ന് പറഞ്ഞു. ആ കഥ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

2009sep30 എത്തി. എല്ലാ മാസാവസാനവും എനിക്ക് ഓര്‍ക്കാന്‍ ദൈവം എന്തേലും തരും. അന്നും തന്നു. അല്ല ഞാന്‍ ചോദിച്ചു വാങ്ങിച്ചു. ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമയി ഒരു പെണ്‍ കുട്ടിയോട് ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറയാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഭയം [പ്രതികരണം എങ്ങിനെ ആവും എന്ന് ചിന്തികുമ്പോള്‍ ഭയക്കണം] അനുഭവിച്ചുതന്നെ അറിഞ്ഞാലേ പ്രണയത്തിന് സുഖം ഉണ്ടാവൂ. ഒരു തമാശക്ക് പറയുകയാണ് എങ്കില്‍ പോലും അന്ന് ഞാന്‍ ഏറെ ഭയപെട്ടിരുന്നു [തലയില്‍ എങ്ങാനും ആവുമോ ?]. അവളെ കാത്ത് വഴിയരികില്‍ നില്കവേ പ്രണയ പരവശനായ "Geo "  അഴിഞ്ഞു വീഴാറായ പാന്റ്സ് പോക്കറ്റില്‍ കയ്യിട്ട് പാട്ടും പാടി വരുന്നു. വന്നതും  പത്തനംതിട്ട സ്റ്റൈല്‍ ല്   ഒരു ചോദ്യം - "എങ്ങടോ ആരെയോ കാത്ത് നില്‍കണ പോലെ ഉണ്ടല്ലോ ചേട്ടായീ"
കാര്യം അവനോടു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ പൊട്ടി ചിരിച്ച് അവന്‍ ചോദിച്ചു  "മാഷ്ക്ക് വേറെ ആരെയും കിട്ടീലേ, അവള്‍ക് എന്തോന്നാ ഉള്ളെ  ?" ഞാന്‍: "നീ കൊള്ളാലോ മോനേ....ഉള്ളോണ്ട് ഓണം പോലെ "
..ദേ അവള്‍ വരുന്നു...ഞാന്‍ അടുത്ത് ചെന്ന് പറഞ്ഞു, "എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാന്‍ ഉണ്ട്"  ഒരു ചിരി എന്നെ നോകി അവള്‍ - "എന്താ ?" ഞാന്‍ തുടര്‍ന്നു: "എനിക്ക് ഇത് പറയാതിരുന്നാല്‍ ഭ്രാന്ദുപിടിക്കും, എനിക്ക് തന്നെ ഇഷ്ടമാണ് ....." മറുപടി: "എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല..." ചിരിച്ച് അവള്‍ പോയി. എന്റെ പ്രനയഭ്യര്തന കണ്ടു നിന്ന ഒരു തമിള്‍ സീനിയര്‍ ഓടി വന്നു കെട്ടിപിച്ച് ചോദിച്ചു: "മച്ചാ എന്നാടാ അവ സൊന്നെ?"
-എതും ഇല്ലേ....അന്നേ...


[കഥ തുടരും...]

സ്വന്തം കാമുകന്‍ 
Read more